Archieven maart 2018

Over Col du VAM

Afgelopen zaterdag mochten de masters 40+ en 50+ ‘Col du VAM’ rijden. En dat was me toch een partijtje mooi mien jong! Wij waren erbij en hebben genoten. Daarom deze keer geen literaire lofzang, maar gewoon 16 redenen waarom dit zo mooi was en waarom jij je volgend jaar ook in moet schrijven!

  1. Starten en finishen onder toeziend oog van meer dan 25 toeschouwers.
  2. Je reservewiel inleveren bij good old Gert de Veen.
  3. Een enorme stoet aan voorrijmotoren.
  4. Jurywagens.
  5. Neutrale materiaalwagens met Italianen aan het stuur.
  6. Nog meer wagens.
  7. Koersen over de VAM-berg.
  8. Nog een koersen keer over de VAM-berg.
  9. Een bergprijs.
  10. Keihard doortrekken na de VAM-berg.
  11. Renners die proberen weg te rijden.
  12. AGU Racing Team controleert alsof het Quickstep is.
  13. Dus sprinten met een klein groepje.
  14. De grote favoriet die geklopt wordt (al hadden we het Harko écht wel gegund!)
  15. Gehuldigd worden op een écht podium.
  16. Niemand minder dan de Koningin van Drenthe, Femmy van Issum, stond ook op het podium.

Col du VAM was godverdomme gaaf en het was net echt! Het summum van wielrennertje spelen met alles erop en eraan. Beter dan dit wordt het voor ons marginale krabbers echt niet. Hebben we dan nog iets te zeuren? Ja, natuurlijk! Geen Buik van het Peloton zonder kritische noot. Volgend jaar ook graag renners jonger dan 40 jaar aan de start, want een koers als deze verdient een groot deelnemersveld.


Sleen

“Koud. Godver wat is het koud. En het waait. Echt keihard. En Kievit is er, dus waarom zouden we nog starten?”

We zijn weer in Sleen. Voor de koers wordt een meisje gehuldigd. Er kwamen drie meisjes over de finish, van de eerste werkte haar chip niet, dus de nummer twee wordt gehuldigd en krijgt een krentenbrood. Das een nieuwe regel van de KNWU. Je krijgt godeverdomme alleen krentenbrood als je chip het doet. De organisatie voert onverbiddelijk de wil van de almachtige KNWU uit.

“Het meisje kijkt niet echt blij. Ik ben ook niet blij. Want het is koud. Waar is meisje no. 3 eigenlijk? En snap ik wel wat er gebeurt, of is het daar te koud voor?”, denk ik.

Achter de jurywagen geeft het ene meisje het krentenbrood aan het andere meisje.

“Klasse. Wat een stoer meisje. MOGEN WE NU EINDELIJK WEG. Nee dus. Zo hee, wat is het koud”, sta ik wat te mijmeren.

De jury geeft nog instructie. Hoeveel we ook van de jury houden (echt waar!), het lijkt nu toch wat te veel te worden, met dat gepraat.

“Weg. Weg. Weg. Inklikken. Lukt niet. Kut. Kut. Kut. Gas, want na de eerste bocht gaat het hard.” Zo schelden we ons door de eerste meters.

Aan de linkerkant van de weg gaat Barry (Porsius, niet te verwarren met Burry, noch met Berry) door de berm. Hij raakt in een diepe kuil en rijdt lek.

“Niet eens de eerste bocht gehaald. :D”

Het waait dus hard. En het rondje ligt er prachtig bij. Publiek in de bochten. Mensen bij start-finish. Honderd fotografen. En een tegemoetkomende trekker. In de nasleep ontstaat een kopgroepje. En uit dat kopgroepje wint Kievit inderdaad. Gewoon in z’n oude Zaes-shirt. Dus ook Harko kreeg een krentenbrood. Net als René Hooghiemster en Gerrit Henk Hutten. En allemaal andere mensen. Wij natuurlijk niet, maar wij waren vooral blij dat het weer begonnen is. Nog maar een maand tot de volgende koers: Middelstum, here we come!

Sleen, we love you. Ook al ben je een veel te vroege en veel te koude opwarmer voor het seizoen.