Sleen

“Koud. Godver wat is het koud. En het waait. Echt keihard. En Kievit is er, dus waarom zouden we nog starten?”

We zijn weer in Sleen. Voor de koers wordt een meisje gehuldigd. Er kwamen drie meisjes over de finish, van de eerste werkte haar chip niet, dus de nummer twee wordt gehuldigd en krijgt een krentenbrood. Das een nieuwe regel van de KNWU. Je krijgt godeverdomme alleen krentenbrood als je chip het doet. De organisatie voert onverbiddelijk de wil van de almachtige KNWU uit.

“Het meisje kijkt niet echt blij. Ik ben ook niet blij. Want het is koud. Waar is meisje no. 3 eigenlijk? En snap ik wel wat er gebeurt, of is het daar te koud voor?”, denk ik.

Achter de jurywagen geeft het ene meisje het krentenbrood aan het andere meisje.

“Klasse. Wat een stoer meisje. MOGEN WE NU EINDELIJK WEG. Nee dus. Zo hee, wat is het koud”, sta ik wat te mijmeren.

De jury geeft nog instructie. Hoeveel we ook van de jury houden (echt waar!), het lijkt nu toch wat te veel te worden, met dat gepraat.

“Weg. Weg. Weg. Inklikken. Lukt niet. Kut. Kut. Kut. Gas, want na de eerste bocht gaat het hard.” Zo schelden we ons door de eerste meters.

Aan de linkerkant van de weg gaat Barry (Porsius, niet te verwarren met Burry, noch met Berry) door de berm. Hij raakt in een diepe kuil en rijdt lek.

“Niet eens de eerste bocht gehaald. :D”

Het waait dus hard. En het rondje ligt er prachtig bij. Publiek in de bochten. Mensen bij start-finish. Honderd fotografen. En een tegemoetkomende trekker. In de nasleep ontstaat een kopgroepje. En uit dat kopgroepje wint Kievit inderdaad. Gewoon in z’n oude Zaes-shirt. Dus ook Harko kreeg een krentenbrood. Net als René Hooghiemster en Gerrit Henk Hutten. En allemaal andere mensen. Wij natuurlijk niet, maar wij waren vooral blij dat het weer begonnen is. Nog maar een maand tot de volgende koers: Middelstum, here we come!

Sleen, we love you. Ook al ben je een veel te vroege en veel te koude opwarmer voor het seizoen.