Het DK

In onze appgroep gaat het al een paar dagen over het DK. En als ik een paar dagen zeg probeer ik cool te doen, want het gaat er al een paar weken over. Dat komt omdat we er nogal zin in hebben. Ik vermoed dat er, naast mijn appgroepje, nog wel een stuk of 8000 appgroepjes zijn waar de tendens hetzelfde is. Het DK (Districtskampioenschap voor niet-ingewijden) is namelijk de enige koers met “Kampioenschap” in de titel. Zo’n koers winnen betekent dat je kan stoppen en dik mag worden en voortaan alleen nog maar lekker gaat fietsen als het mooi weer is en dan gewoon een keer godverdomme appeltaart kan eten als jij er zin in hebt en ja, met slagroom ja doe maar extraveel want het maakt toch geen sodeflikker meer uit.

Dus daar sta ik, ergens in Gieten. Een kundig in elkaar gedraaid omleidingsplan heeft me ergens in een woonwijk aan m’n lot overgelaten, maar goed, so be it, dus dit wordt de plek waar ik zo in mijn blote reet sta om een koersbroekje aan te trekken. Een hoogbejaarde bewoonster ziet de witte behaarde bui hangen en trekt de gordijnen iets dichter. Mooi jammer voor haar, want deze jongen staat eenmaal aangekleed behoorlijk te shinen, al zegt hij het zelf.

Het enthousiaste getoeter van de speaker is door het ganse Drentse dorp te horen, dus het parcours is snel gevonden. Op zoek naar m’n rugnummer kom ik langs een bonte verzameling wielrenners en -rensters bij een retrobusje. Het is er druk, er is fijne muziek te horen, er hangt een bijzonder goede sfeer en er is superlekkere koffie te krijgen. Compleet van mijn apropos druip ik af. Waar zijn godverdomme de twee man en een paardekop die tot nu elke koers opluisteren? Waar is de Smashdance 1998-CD die standaard voor elke koers Dr. Alban door de speakers laat tetteren? Waar is het onderkoelde sfeertje dat zo hoort bij de kelder van het wielrennen? En waarom is er geen vieze koffie uit een warmhoudding? Dit heeft godverdomme helemaal niets met wielrennen te maken!

Gelukkig kan ik mijn nummer gewoon in een troosteloos gebouw met norsige man halen. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Het opstellen voor de start is godzijdank ook gewoon lekker onoverzichtelijk. Zo mogen we het graag zien. 5 seconden nadat de speaker ons allemaal uitnodigt om de huldiging van de eliterenners bij te wonen en we dus massaal naar de start rijden worden we alweer van het parcours gevloekt. Yes. Als er nu tijdens de start ook nog wat verdwaasde Sportklasserenners in de weg gaan staan en rijden is het feest compleet.

Uiteindelijk komt het er van:  we starten. Zoals verwacht is er gelijk een valpartij in dat eerste fuckerige terugdraaiende bochtje. Groepen die wegrijden, groepen die proberen terug te komen, het waait bovendien teringhard, kortom: chaos. Renners door de berm naar voren, over het asfalt naar achteren, gevloek, getier, gesnotter, daar kotst iemand, er rijdt iemand weg en bovendien lossen we de mindere goden.

Nog geen 5 minuten onderweg en het “DK Weg” is veranderd in het “WK Wielrennen voor mannen zonder vrouwen, kinderen en dierbaren”. Complete, totale hysterie. Supergaaf dus. Het parcours bestaat uit klinkers, klimmetjes, vieze bochtjes een fraai asfalt. Pure wielerporno dus, en wij zijn de dampende, hitsige acteurs die er, al zeggen wij het zelf, een behoorlijk geil filmpje van maken. Als je van filmpjes met alleen mannen houdt, dan. Wat verder oké is, natuurlijk. Maar gewoon niet mijn cup of champagne is. Tea, bedoel ik, tea. Stom, sorry.

Er wordt aan bomen geschud. Een dikke CSG’er probeert het, een onvermoeibare baardloze Spaakbaard ook, een Kannibaal rijdt rondenlang solo voor de groep uit, maar uiteindelijk rijdt er een groep van 9 man op de streep af en wint er een Fries. Harko Kievit is geen Fries, dus we mogen gerust stellen dat er een wonder is gebeurd vandaag. Mark Prinsen heet ‘ie. Geen idee. Nooit van gehoord. Schijnt te shorttracken. Tuurlijk. Komt even vanuit een andere sport meedoen en zet ons allemaal voor lul. Ik stel voor dat we deze winter al die shorttrackklootzakken een poepie laten ruiken op het DK Shorttrack. Zal ze leren.

Zoals altijd vind ik een strohalm, een reden waarom ik de volgende koers maar weer gewoon opstap. Ik stap ongedoucht met mijn blote reet in een korte broek (is er iets mooiers?) en lever m’n nummer in. Het bedompte hokje ruikt nu niet meer bedompt, maar er hangt een bijzonder ongezonde spirituslucht van de warmhoudschalen waaruit zometeen Chinees wordt gegeten. Om me heen wordt gehoest, maar de zwijgzame nummerman lijkt het niet te deren. Heeft al veel gekker meegemaakt, natuurlijk.

Het DK in Gieten was genieten. De organisatie was fantastisch (grote hulde voor De Meteoor, wat die per jaar wel niet uit de grond stampen…). Vincent Huiting met Der Hanz (die prachtige rode brandweerbus langs het parcours) en de witte Voiture Balai van Spaak maakten het feest meer dan compleet. Eigenlijk waren ze het feest, waarvoor immense hulde. De barbecue nadien was briljant en moet veel vaker.

Ik ben blij man.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.