Archieven juli 2018

Ternaard

Als je een op een zeer bedenkelijk niveau koerst kom je nog wel eens ergens. Zo kan het maar zo zijn dat je opeens in Ternaard staat. Veel mensen gebeurt het nooit, ons gebeurde het wel. Je snapt op wat voor niveau wij koersen. In Ternaard organiseerde men namelijk een wedstrijdje voor jeugd en amateurs. Die jeugd zal ons een zorg zijn trouwens. Ze hebben wel de toekomst hoor, dat wel, maar verder interesseert ons dat geen zak.

Nee, het was ons te doen om het allegaartje amateurs. Van halve prof tot dikke huisvader, van pukkelige student tot hotshot-CEO: we mochten weer. Nummers halen bij een tafeltje aan het parcours, omkleden op een winderige parkeerplaats, inrijden op een desolate landweg. Al snel bleek dat het windje niet alleen op de parkeerplaats waaide. Jezus, wat een wind. Het waaide nergens in Nederland, maar dat kwam omdat Ternaard alle waaierij van Nederland in gebruik had die dag. Denken we. Geen idee hoe dat werkt met wind. Maar zoiets moet het wel zijn.

Het parcours lag tegen de Waddendijk aan. Dorpie uit met wat kamikaze-bochten, lang recht stuk met wind op de kant, linksaf, nog een keer links waarbij je wind weer vol op de kant had, dorpje in, repeat. Krap 3 kilometer, mooi weer, man of 60 a 70 aan de start. Perfect als je goed bent, een drama als je slecht bent. Bovendien stond half Otto Ebbens, Arjen Bos, compleet ZAES /AGU en talloze andere kleppers aan de start, geen kans om te schuilen, meedogenloze bries.

Over het koersverloop kunnen we dan ook kort zijn: het nabijgelegen Wierum heeft een schitterend kerkje dat ontzettend leuk is om eens te bekijken als je een stukje gaat fietsen. Bijvoorbeeld als je in ronde 1 al bent gelost in een amateurkoersje in buurt. Nadien kun je heel leuk eten bij een klein Schots restaurantje aan de A7 (alle gerechten op de kaart beginnnen met Mac-, supergrappig).

Vrij naar The Terminator: jullie zien ons volgend jaar wel terug om iedereen helemaal naar de graftyfus te fietsen. Een onmenselijk dieet, een stringent trainingsschema en een fris stukkie moraal moet genoeg zijn om dit prachtige rondje volgend jaar totaal, compleet te domineren. Houd dit vast, we zijn verknocht aan het parcours en de ambiance.

Maar het ging kut dus.


Een podcast

We hadden dus een plan, een steengoed plan, als we eerlijk zijn. Dat plan bespraken we met elkaar en we concludeerden dat het inderdaad een steengoed plan was. Die conclusie trokken we al een jaar geleden, ofzo. En toen kwam er wat tussen.

We moesten zwoegen op de stukjes die we hier voor jullie publiceren, bijvoorbeeld. En trainen, keihard trainen, want we wilden Harko graag voor blijven. En al die andere elites-verkleed-als-amateurs. Dus het plan raakte wat op de achtergrond en toen kwam het in de ijskast en daar haalden we het weer uit. Daar stonden we dan, glimmend en helemaal te shinen met ons plan: een podcast.

Dat is verdomd lastig, als je anoniem wil blijven. We hebben echt alles geprobeerd. Een scrambler. Door een doek praten. Andere accenten. Morse code. Dierentaal. Maar uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat je over wielrennen gewoon een beetje moet ouwehoeren, aan een keukentafel, met een biertje erbij. Heel leuk allemaal.

Toen werd het zomer en kwam ongeveer iedereen met een podcast. The Cycling Podcast. The Move. De Rode Lantaarn. In Het Wiel. Cassette. Life slow, Ride Fast. Anyhow: iedereen dus. En daarna kwam Spaak. Godgloeiende. En alles wat wij hadden was één van ons die in een microfoon aan het blaffen en miauwen was (dierentaal), een ander die met een Fries accent iets insprak, een derde die je niet kon verstaan omdat hij door een doek praatte.

We flikkerden al onze opname apparatuur in een doos. Kochten een stapel tijdschriften. En maakten drie brieven. En toen hebben we drie willekeurige renners een brief gestuurd en een doos met podcast shit.

Jullie begrijpen dat we er nogal wat van verwachtten. Dus het resultaat valt wel wat tegen. Want een uur gepraat over de eerste helft van het seizoen. Come on. Annen, Middelstum, Kleine Hein, DK’s en allerlei geouwehoer over bandendruk. En Adne Koster even in het zonnetje zetten. We denken dat we het zelf beter hadden kunnen doen. Mee eens? Luister maar, dan kom je daar wel achter.

Ondertussen gaan wij nadenken of we met deze talentloze renners doorgaan, of dat we drie willekeurige andere mensen onder druk gaan zetten.

Misschien dat we jullie reacties wel mee laten wegen in ons besluit, dus kom maar op, dat mag op Facebook.


1. De eerste: een terugblik!

Vanuit De Buik van het Peloton is dit dé podcast.

Tom Akkerman, Arjen Dijkstra en Berend Slagter vertellen je van alles over de koers. Vandaag zitten ze aan de keukentafel van Arjen, in het schitterende en mondaine Haren en kijken ze terug op de eerste helft van het seizoen. Van Annen tot Sleen, van tijdrijden tot koersen. Hoogtepunten, dieptepunten én een stukje nerdpraat over bandenspanning. 

Geniet er van!