Archieven augustus 2018

3. Podcast-special: over Corpus

In de eerste special van de podcast van De Buik van het Peloton was er maar 1 onderwerp mogelijk: Corpus. De wielerbaan van Groningen is dé plek om eens te ruiken aan de koers. Beginnende wielrenners rijden probleemloos mee met de profs, routiniers draaien wekelijks hun rondjes en elke week levert mooie, nieuwe verhalen op. Benieuwd hoe je daar begint? Of wil je wat sterke verhalen horen? Dan is dit jouw aflevering!


Konten op de wielerbaan

De rechterbil komt uit het zadel, helt wat opzij en dan komt de linkerbil erbij. Er komen krachten vrij. Niet zomaar krachten, maar serieuze krachten. Er volgt een versnelling tot zo’n 70 km p/u. Toch is dat niet wat mijn aandacht trekt. Wel bestudeer ik nauwkeurig de omvang van het achterwerk waar ik naar kijk. Wat.een.enorm.dikke.kont. Ik ga al een tijdje mee in het wielrennen, maar dit is van een andere planeet: hup Jeffrey.

Het is zomer. En terwijl in Groningen zich het Zomerdrieluik (eerste aflevering gewonnen door Willemsen) ontvouwt en in Appelscha de Bosbergronde (gewonnen door Imo Pruijssenaere de la Woestijne – dat is een naam, niet een opsomming van het een of ander) wordt verreden, zit het halve amateur-peloton het grootste deel van de dag binnen. Het is namelijk niet zomaar zomer, het is een hele hete zomer. Zo heet, dat je eigenlijk liever binnen dan buiten bent.

Tot vorige week was dat niet erg, want we konden met z’n allen naar de Tour kijken. En ook nu is het niet zo erg, want er trekt een hele reeks enorm dikke konten voorbij. Die horen bij baanwielrenners. En iemand heeft het geniale idee gehad om een Olympische Spelen voor Europa te organiseren: een EK. Het is zo geniaal, dat je je afvraagt waarom dit niet eerder is gedaan. En dat biedt ons de kans om bijvoorbeeld naar de kont van Jeffrey Hoogland te kijken.

Dit weten jullie waarschijnlijk niet, maar baanwielrennen is ontzettend belangrijk voor de Nederlandse wielersport. Het was namelijk heel lang verboden om op de weg te koersen. En omdat er toch gekoerst moest worden, gebeurde dat op een baan. Daarvoor werden overal wielerbanen aangelegd. Niet zoals Corpus, of Leeuwarden, maar echte ovale banen, van hout en van beton. Zoals in Assen, Apeldoorn, Amsterdam en Alkmaar (zeg eens Aaaa). Vroeger hadden ook plaatsen die niet met een A begonnen een wielerbaan, zoals (jawel) Groningen (hier een LINK) en Leeuwarden. Maar ook andere plaatsen, te veel om op te noemen. En die banen zijn allemaal grotendeels weg.

Nu is er iemand zo gek geweest om jullie te helpen je kennis van de wielergeschiedenis wat op te poetsen. Die is al die plekken gaan bekijken. Al-le-maal. En hij heeft daar foto’s van gemaakt. Waar ooit renners op leven en dood tegen elkaar sprinten voor een ereplaats, liggen nu woonwijken, autowegen en speeltuinen. Er is, kortom, nog van alles te beleven. En dat komt in een boek. Dat kost natuurlijk wel een beetje geld. Maar het fijne is iedereen een bescheiden bijdrage mag leveren aan dat boek, want er is een crowdfunding-actie.

Dus: geef gul. En als je geeft en ons dat laat weten (dat kan via het bekende e-mailadres, via Twitter en via Facebook) dan schrijven wij een eerbetoon aan jou als renner. Echt: je krijgt dan je eigen Buik-van-het-Peloton item!!1!1 Waar wacht je nog op? Je komt in het rijtje Harko, Burry, Berend, Tom! Geld geven doe je hier: https://www.voordekunst.nl/projecten/7561-hier-lag-ooit-een-wielerbaan

Voor de zekerheid: de maker van het boek over de wielerbanen (een zekere Robert van Willigenburg) heeft geen ene fuck met ons te maken. We vinden dit gewoon tof. En daarom deze oproep.


2. Wat koersen en een goed telefoongesprek

Jawel, onze tweede podcast! In deze aflevering bespreken Tom Akkerman, Arjen Dijkstra en Berend Slagter het wel en wee van de afgelopen weken. We bellen zelfs met een expert op locatie! Onder andere Ternaard, Eelde en Kloosterburen passeren de spreekwoordelijke revue. Gordels vast, daar gaan we!