Archieven september 2018

De Grote Vriendelijke Reus van Delfzijl

Berend Slagter is een held. Een man met twee gezichten. Enerzijds de Grote Vriendelijke Reus van Cyclesport. Altijd goedgehumeurd, maakt zich niet snel druk en is in het bezit van een gezonde dosis humor en zelfspot.

Op de fiets is Berend anders. Dan beeldt hij in alles het woord Flandrien uit. Grote kerel, noeste vent. Iemand die kasseien eet als ontbijt. Een man die zich niet laat afstoppen door een regenbuitje, maar dan juist vervelend hard begint te rijden. Grimas op het mijnwerkersgelaat en gaan. Hard gaan. Bij regen is Berend pas echt in zijn element.

Vandaag is dat anders. Berend z’n gezicht straalt van alles uit, maar van joie de vivre is geen sprake. Je zou ook voor minder zeg. Ergens eind september, in de regen rondjes rijden en glibberen door Delfzijl of all places. Want wat de Sluitingsprijs Putte-Kapelle voor het Vlaamse koersjaar is, is Rondje Ziel (want zo heet de koers) voor ons. Het sluitstuk van het noordelijke wielerjaar. Supermooi en supergoed dat koersen als deze er zijn.

Deze koers wordt nu een paar jaar georganiseerd en dat doen ze goed. Want eigenlijk wil je met dit weer gewoon met een bokbiertje languit op de bank cross kijken. En friet met stoofvlees eten natuurlijk. Ondanks dat wordt Delfzijl een weekend lang overspoeld door wielrenners uit het hele land. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat het finaleweekend van de clubcompetitie plaatsvindt in Delfzijl. De elitejongens en -meisjes mogen ook nog een omloop en een ploegentijdrit rijden in regen en wind. Lucky bastards!

In de kantlijn daarvan draaien de amateurs en de sportklasserenners ook hun rondjes Ziel. Over ziel gesproken, sommigen rijden hier echt rond met de ziel onder hun arm. De laatste restjes moraal bij elkaar gesprokkeld om er toch nog wat van te maken. Waar een hoop renners inmiddels al een punt achter hun seizoen hebben gezet of zich richten op het NCK, is het toch een vrij groot peloton dat hier een startje waagt. Veel mannen van Otto Ebbens, een heel contigent studenten, een paar mannen van Team Agu/Zaes/ATB Noord, veel Stormvogels, wat Kannibalen, die kerel die Bronneger won en nog een paar vermetele bekenden en onbekenden. Hulde!  

Over de koers kunnen we vrij kort zijn: Niemand kwam weg, maar achteraan stond de deur wijd open. Dat kwam misschien door het hoge tempo, misschien door het slechte weer of misschien door een gebrek aan echte moraal. Of een combinatie van deze factoren, dat kan natuurlijk ook. Joakim Zuidema won voor Dennis Steverink (Egon, lees je dit? Het kan gewoon!) en Evert Jan Veldkamp.

En Berend? Die sprintte niet mee. Hij verkoos een plekje in de buik van het peloton, het gezicht op onweer. Nog één keer de vingers spreekwoordelijk tussen de deur geklemd. Nog één keer alles op alles. Pas in de laatste ronde mocht hij het peloton laten lopen van zichzelf en met de handen in de lucht kwam hij over de finish. Met €2,50 aan premies in de broekzak mocht hij naar huis. Die premies zijn voor Alle, Berend z’n zoontje. Berend blij, Alle blij, dus wij ook blij!

Nu nog één keer Corpus, misschien nog het NCK en dan kan de fiets in de schuur. Voor eventjes dan, want Annen komt er alweer aan…


NCK roddel en achterklap

We hebben jullie hulp even nodig.

Volgende week is het NCK, het hoogtepunt en de afsluiter van het seizoen. Heel wielrennend Nederland verzamelt zich in Dronten en gaat daar een wedstrijdje rijden. We begrijpen dat er 1200 deelnemers zijn. Het lijkt de fucking fietselfstedentocht wel.

Nou lijkt het ons leuk als die podcast jongens van ons daar een special over maken. En dus gaan ze dat doen.

Om ze een beetje te helpen hebben we wat roddels, achterklap en jullie input nodig. Wie hebben er zin in? Wie niet? Welke teams zijn favoriet? Wie wint de afterparty? Wie hebben wel getraind? Wie spuiten al weken epo? We willen alles weten.

Reageren kan op Facebook en op onze site, via Twitter of lekker anoniem via ons bekende emailadres. De beste roddels komen in de podcast. En die nemen ze vrijdag op, dus vrijdagmiddag ga jij extra hard het weekend in, op weg naar het NCK.


4. Koers, transferroddels en Berend haalt bier

Het was tijd. De hoogste tijd. Om het over de koers te hebben, natuurlijk. En alles wat daar bij hoort. Arjen, Tom en Berend bespreken de laatste ontwikkelingen met betrekking tot de koers in Noord-Nederland. Hier een daar een fout grapje, zo nu en dan een goede tip .Paulaner is trouwens een enorme aanrader als je van alcoholvrij Weizenbier houdt. 


Het einde is nabij

Ja, klopt. Door alle commotie van de afgelopen tijd zijn we kapot geprocedeerd door een tijdrijder en zijn fanatieke gevolg. Het geld is op, de stekker moet er uit. Dank voor jullie ongelofelijke enthousiasme en steun, tot in de kopgroep!

Nee hoor mensen, niks aan het handje. Gewoon een flinke herfstblues. Het is verdomme alweer september en op de een of andere manier moet je de KNWU-kalender op de kop houden, leegschrapen en hopen dat er rond deze tijd nog een druppel koers uit dondert waarvoor je niet naar de godvergeten andere kant van de wereld hoeft te rijden. Mooi kut voor een renner die nog geen deuk in een pakje boter heeft gereden en nu nog iets van z’n seizoen probeert te maken. Puur hypothetisch gezien, dan. Wij kennen die renners niet, laat staan dat wij van die renners zijn.

Maar goed, stél wat wij van die renners waren, dan zaten we nu te dubben of we toevallig nog Nederlands Kampioen tijdrijden gingen worden in Bemmel, of dat we het seizoen gingen redden in het ongetwijfeld troosteloze centrum van Wolvega. Wij kiezen persoonlijk liever voor een hipster-ICW in aardbevingsgebied. Daar winnen en er kraait geen haan naar, just the way we like it. Wij rijden voor het plezier, het winnen kan ons gestolen worden. Gelukkig maar. Anders zouden we wel snel nog even onze Amateurlicentie inruilen voor een Sportklasselicentie, ofzo.

De zomer vloog voorbij, en voordat je het weet stuntel je weer op de crosser door het bos om het bier en de pepernoten nog een beetje tegenwicht te bieden. Pak nu dus nog even wat je pakken kan. Extraspeciaal, voor jullie, op chronologische volgorde, de kersjes op de Seizoen 2018-taart. Met linkje voor het gemak!

16 september: ICW Schaphalsterzijl
16 september: NK Tijdrijden Masters – Ronde van Bemmel
16 september: Ronde van Wolvega
22 september: Tijdrit Zurich
23 september: Ronde van Delfzijl
30 september: AGU Omloop Haarlemmerliede & Spaarnwoude

Die AGU Omloop wordt overigens ook wel de Harko Kievit memorial genoemd, ter nagedachtenis aan zijn schitterende carriere. Het schijnt dat de firma AGU speciaal “good old” Jan Hekman invliegt om deze klassieker (140 km!) voor het zieltogende Team AGU (Hekman / ZAES / Pascal Vergeer / RBL) binnen te harken. Daar willen we bij zijn, wielergeschiedenis!


Remco Grasman

Remco Grasman heeft aan ons laten weten dat hij zich terugtrekt voor het NK Masters. Dank, Remco, daar zijn we blij mee. We vinden namelijk echt dat je daar niet thuis hoort. En nee, dat is geen sneer naar de deelnemers, dat is ook niet per se om jou dwars te zitten, dat is omdat het niet hoort.

Zoals we eerder deze week schreven is Remco een fenomeen. Tijdrijden wordt vaak gedaan op dezelfde parcoursen, over meerdere jaren. Iedereen die er aan mee heeft gedaan kent er wel een paar: Vadesto net onder Zwolle, Lemmer door de Schaatsvereniging, Warns door WV Snits, het Monstertijdrit-parcours, of Luinjeberd vlakbij Tjalleberd (we verzinnen dit allemaal niet).

Op die parcoursen wordt al jaren gestreden. Grote helden uit het heden en het verleden hebben daar toptijden neergezet. Groningen had jaren lang Steven Sloof. Twee meter lang, alleen maar spieren en een paar longen. Een fenomeen. Steven zette op vrijwel ieder parcours een record neer. Niet ieder jaar is hetzelfde, tijdritten zijn moeilijk met elkaar te vergelijken, maar als je overal records hebt ben je gewoon fantastisch.

Na Steven kwamen Wieger van der Wier en Ronald Heringa. Die pakten niet alle records af, maar reden er wel een paar uit de boeken. En al die renners zaten te klooien met hun licenties. Sloof reed op een Amateur-licentie, net als Heringa, beiden wisselden nooit binnen een seizoen naar beneden (en moesten wel accepteren dat ze wat langzamer werden). Van der Wier is juist een echte elite. Thomas Wobma werd steeds een beetje minder en kreeg daardoor ook steeds een andere licentie, jaar na jaar.

Johan Tijssen bewandelde de weg de andere kant uit: hij stapte voor de eerste keer op een TT-fiets bij een NK Vrije Renners. Hij won dat. Werd het seizoen daarop elite en keek niet weer om. Zo doen kampioenen dat.

De kampioen van de laatste jaren is Remco Grasman. Die traint niet alleen snoeihard, hij rijdt ook zo. Op vrijwel alle bekende parcoursen heeft hij het record. Nee, hij won niet alles, maar wel vrijwel overal een keer. Z’n materiaal, z’n houding, z’n voeding, alles was in orde. Hij had een beroemde trainer. En pakte ook grote titels: De Monstertijdrit, NK ZC, en vorig jaar het WK. Daarom mag ie nu in zo’n strak, glibberig wit pakje rijden. Laat het duidelijk zijn, voor zo’n tijdrijder hebben wij niks dan respect. Remco stuwt die andere maffe tijdrijders omhoog, of ze dat nou leuk vinden of niet.

Bij sport hoort dat je ook je plek kent en tradities waardeert. Volgend jaar is een nieuw jaar. Dan worden er nieuwe licenties aangevraagd. Dat is het moment om naar beneden te gaan. Dan zien we Remco graag terug als amateur. Tot die tijd is hij voor ons de huidige wereldkampioen en bronzen medaillewinnaar op het NK Elite ZC van 2018.


Licenties

Ok, ok, sorry. We schreven gister een stukje over de deelname van een elite-renner, aan een evenement dat alleen open staat voor sportklasse-renners en amateurs. Het blijkt dat we er helemaal naast zaten. Dus onze oprechte excuses. Sorry, sorry, sorry.

Natuurlijk kan een elite-renner niet aan een kampioenschap meedoen, dat niet voor hem open staat. Stom, stom, stom.

Wat wel kan – zo blijkt – is dat iedereen zijn licentie lukraak inruilt voor een andere en dan mee kan doen aan een evenement, waar die persoon eerst niet aan deel mochten nemen. Dus wil je als elite graag meedoen aan een amateur-klassieker? Even bellen met de KNWU en hup, daar ga je voor de winst in Kleine Hein. Of denk je dat deelnemers aan jouw prof-versie van de Amstel Gold Race te goed zijn: één mailtje, en er is vast ergens een koersje in Zuid-Limburg op een ander niveau dat je kan winnen.

In dit geval heeft de betreffende elite zijn licentie midden in het seizoen ingeruild voor een sportklasse licentie en kan nu meedoen.

Als we het goed begrijpen, mag hij na afloop van de wedstrijd zijn gloednieuwe sportklasse status weer omruilen voor de elite versie. Dit laatste heeft nog niemand uitgeprobeerd, maar we gaan er van uit dat de KNWU dat regelt.

Er zitten twee kanten aan, waar we nog een beetje mee worstelen:
1. hoe kan je in godsnaam aan verschillende Nederlandse Kampioenschappen meedoen in één jaar? In theorie kan je dus in meerdere klassen Nederlands Kampioen worden. De kans dat deze renner op twee podia finisht is natuurlijk levensgroot. Heel bijzonder.
2. Waarom hebben we in godsnaam licenties? Alleen maar om geld over te maken aan de KNWU? Als dit de regels zijn, dan kunnen we toch gewoon maar wat aankutten.

Je komt bij een wedstrijd, maar je hebt de avond ervoor toch te veel gezopen: Sportklasse. Een week later heb je net een nieuwe liefde, de hele week op je eten gelet (want je wil niet uit je bek stinken) en je voelt je alsof je de wereld aankan (want met een nieuwe liefde komen ook de voordelen in dikke scheppen): Elite. Weer een week later gaat alles wel ok (want het experimenteren begint zijn tol te eisen): amateur.

Super van de KNWU dat jullie dit mogelijk maken. We meenden dat jullie bezig waren met een promotie-degradatiereglement, maar we wisten niet dat het daarbij alleen maar ging om het betalen van administratiekosten.

Oh ja, of we denken dat iedereen die aan het NK Masters meedoet een wielrenner voor spek-en-bonen is? Dat klopt. Maar dat zijn precies de renners waar wij superveel van houden. 


NK Tijdrijden voor masters (en elite)

Hij staat er echt, als nummer 14 op de lijst: Remco Grasman. En dat is opmerkelijk.

Bijna iedere Nederlandse wielervolger kent Remco Grasman. Waarvan? Van één van de meest ongelukkige valpartijen ooit. Bij het NK Tijdrijden voor Elite in 2015 viel hij van het startpodium en brak zijn arm – daar haalde hij Studio Sport mee (en ging ‘ie viral). Ik kan er eigenlijk niet naar kijken, zo pijnlijk ziet het eruit.

Wat de kenners weten is dat Remco een beetje een fenomeen is. Hij rijdt al een paar jaar lang alle tijdrijders op een hoop. Vrijwel alle elites “zonder contract” hebben wel van hem verloren. En een heel pak elites met contract ook.

Daarnaast is het ook een beetje een brekebeen, want ieder jaar zit ie ook een keer in de lappenmand. Dit voorjaar brak hij zijn heup. Hij ging op krukken naar wedstrijden, waar hij vervolgens de concurrentie op een hoop reed. Dat Remco een beetje een eikel is liet ie dan direct weten: bij de prijsuitreiking verzuchtte hij verschillende keren dat het ‘niet zo goed ging’.

Leuk hoor, verliezen van een man op krukken, die zich achteraf gaat indekken. Wij hebben daar een woord voor: sneuneus. 

Daar kan Remco niet zoveel aan doen, hij komt namelijk uit de atletiek. Die zijn een beetje raar. Zoals we allemaal weten kan niet iedere niet-wielrenner zich normaal gedragen. Dat telt ook voor wielrenners, trouwens. En zeker voor tijdrijders. Nou Remco hoort bij al die categorieën en dat zal ie laten weten ook.

Hij traint zich suf. En omdat ie geen werk heeft, leeft ie als een prof. Met hoogtestages. Met gesponsord materiaal. Met alles.

Dit jaar werd Remco 3e op het NK Tijdrijden voor Elites zonder contract. Supergoed, omdat hij dus dit voorjaar zijn heup had gebroken. Maar Remco wil meer! Remco vindt dat ie recht heeft op een rood-wit-blauwe trui, godverdomme. En daarom heeft hij zich ingeschreven voor het NK Tijdrijden voor Masters. Dat staat normaal alleen open voor Amateurs, Sportklasse renners en Erik Dekker. Dus voor renners uit de allerlaagste regionen van het wielrennen. Maar kennelijk heeft Remco het voor elkaar gekregen om zich met zijn elite-licentie in te schrijven.

Dus op plek 14 staat Remco Grasman. Semi-prof. Tussen een huisvader, een assistent-bedrijfsleider van een supermarkt, een fietsenmaker en een magazijnmedewerker. En Remco gaat die allemaal even naar huis rijden. Dat is raar, want volgens ons mag het niet: je kan maar één keer per jaar meedoen met een NK, toch? Remco niet, die mag gewoon nog een keertje. 

Ja, tenzij Erik Dekker mee gaat doen natuurlijk, dan wordt het misschien nog spannend.