Boycot

Wij drinken nooit weer Red Bull. Eerlijk is eerlijk, ook voor vandaag zouden we het meestal afslaan, zelfs als het gratis is. Het bevat veel suikers, stoffen die ooit op dopinglijsten hebben gestaan en het ruikt naar bubbelgum. Kortom, dat kan nooit goed zijn. Maar na vandaag vinden we Red Bull gewoon stom. Stom genoeg om te zeggen dat we er nooit weer een slok van zullen nemen.

Op zondag 7 oktober 2018 werd de Kop over Kop gereden. Daar keken we naar uit. Een amateur-fiets-event voor de massa. What’s not to like. Een van onze podcast-jongens deed mee. Hij werd zelfs tweede met zijn ploegje hardrijders. Wij trots, hij trots, iedereen blij. Domper op de feestvreugde was dat tweede worden plots niks meer is. Geen vaantje, geen goodie bag, niet even een foto op het podium, niet eens een bidon. Helemaal niks. Vond ie niet leuk, weten wij. Beteuterd is het goede woord. Dat vonden wij dan wel weer grappig.

Dus dat is natuurlijk niet de reden waarom we nooit meer Red Bull drinken. Ook dat alles heel matig georganiseerd was, is daar geen reden voor. Dan zouden we allerlei criterium-dorpjes en omloopjes ook nooit weer drinken. En dat doen we juist wel. Als je ze drinken kon, natuurlijk. Nee, slecht georganiseerde wielerevents is een dingetje waar wij een beetje opgewonden van worden. Dus dat was het probleem ook niet. Fair is fair: voor een criterium betaal je vaak € 5,- ofzo. Voor Red Bull Kop over Kop €200,-. Aan het geld kan het niet gelegen hebben.

Dat we, onderweg naar een toertochtje, op zaterdagochtend om half 9 al om moesten fietsen omdat er anderhalve dag later een evenement werd georganiseerd door het centrum van Roden is ook niet de reden dat we nooit meer Red Bull drinken. Ook al wordt dat evenement gesponsord door Canyon, een fietsenmerk dat alleen via internet te krijgen is, en wat andere grote bedrijven. De winkeliers en inwoners vonden die onbereikbaarheid wel prima, want ze verkochten wel wat extra tosti’s en een ijsje en er was eens wat te doen in dat gat.

Het probleem was de prijsuitreiking. Want wat blijkt: het eerste mannenteam kreeg vijf flessen champagne en mocht elkaar daarmee onderspuiten. Ze kregen een goodie bag (zij wel!). Een soort cheque met hun teamnaam erop, maar zonder waarde. Een heel lelijke beker. En voor alle vijf stond een hogedrukreiniger klaar. Wat de fuck moet je daar nou mee!? Weten wij veel, maar er was een prijzenpakket.

Het eerste vrouwenteam kreeg een goodie bag, een cheque zonder waarde en een lelijke beker.

Meer niet? Nee, meer niet. Geen champagne? Nee. Geen hogedrukspuit? Nee. Geen seksistische variant op een hogedrukspuit? Nee. Waarom niet? Omdat het vrouwen zijn, duh.

En wij vinden dat bespottelijk. Dat wielrennen al jaren alles op alles zet om vrouwen te discrimineren is al stom. Maar dat dit bij ieder nieuw evenement ook weer zo duidelijk zichtbaar moet worden, wij snappen er geen reet van. Hoe moeilijk kan het zijn om in ieder geval gelijke prijzen uit te reiken? Zeker als je alleen de winnaars wat geeft. Dat is dus echt heel stom.

Dat eerste vrouwenteam bestond uit Anneke Dijkstra, Sanne Bouwmeester (blijkt dus nooit geroeid te hebben), Ivana Tiessens, Marthe Roose en Mathea Nijmeijer. Ze reden snoeihard, met meer dan 40 gemiddeld, bijna 5 minuten sneller dan het tweede damesteam. Dat deden ze onder de naam ‘Team Drenthe’. En laat dat nou ook één van de hoofdsponsors zijn van dit evenement! De provincie Drenthe. Dus wij zijn wel benieuwd wat de Drentse politiek hier van vindt. En de Drentse pers. En iedereen. Is dit normaal? Of vinden jullie dit ook stom?

4 reacties

  1. Ik vind dit heel normaal. Ik zal het uitleggen waarom:
    Als je op volwassenen leeftijd je leefomgeving verandert en in een andere land komt te wonen, dan analyseer je alle verschillen en overeenkomsten zeer bewust.
    Alles is helder waar ik vandaan kom. Machtige mensen mogen alles en hebben alle rechten. Is jou macht positie niet toereikend, dan heb je geen rechten. Simpel en iedereen weet hoe dat werkt en het wordt niet ontkend. Hier in Nederland is iedereen zogenaamd gelijk. Toch de dubbele standaardisatie is iets wat je in Nederland bijna overal tegenkomt. Ook de schijnheiligheid hoort erbij. Er wordt vaak de schijn gewekt dat iedereen gelijk behandeld wordt en alles eerlijk verloopt maar praktijk bewijst ons elke keer weer het tegendeel.
    Ik ben nu bijna 4 jaar een actief sporter en heb tot nu toe geen een vrouw ontmoet die zich actief inzet voor de vrouwen rechten in het sport of algemeen. Gene die benadeeld wordt, levert een strijd voor de gelijkenis. Nederlandse vrouw is tevreden met wat ze toegewezen krijgen, anders was dit niet het geval, zeker niet na een zo lange kamer positie van Terpstra. Dat een man zich druk maakt om de achtergestelde positie van sportvrouwen, zegt al genoeg.

  2. Terecht punt, dat van die 2 maten waar schijnbaar mee gemeten wordt. Dat vrouwenteam verdient net zoveel credits en champagne als de mannelijke winnaars en niet alleen omdat ‘t een team is met een Drents tintje, of omdat Mathea Nijmeijer erin rijdt. Al verdient die gezien het vele beulswerk minstens 2 flessen champagne. Nee, gewoon omdat ‘t in 2018 absurd is om zo’n spastisch verschil tussen de bejegening van vrouwen en mannen vast te houden.
    Overigens ben ik t absoluut niet eens met jullie kritiek op de organisatie. Die vond ik juist van een goed niveau. En de prijs van het inschrijfgeld meer dan waard!

  3. Het eerste wat ik direct dacht bij de prijsuitreiking was “discriminatie”. Stelletje nietsnutten. Kunnen ze nou nooit eens wat goed doen? Als je geen onderscheid wil, zorg er dan voor dat je dan ook 1 categorie hebt ipv 2.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.