Boycot

Wij drinken nooit weer Red Bull. Eerlijk is eerlijk, ook voor vandaag zouden we het meestal afslaan, zelfs als het gratis is. Het bevat veel suikers, stoffen die ooit op dopinglijsten hebben gestaan en het ruikt naar bubbelgum. Kortom, dat kan nooit goed zijn. Maar na vandaag vinden we Red Bull gewoon stom. Stom genoeg om te zeggen dat we er nooit weer een slok van zullen nemen.

Op zondag 7 oktober 2018 werd de Kop over Kop gereden. Daar keken we naar uit. Een amateur-fiets-event voor de massa. What’s not to like. Een van onze podcast-jongens deed mee. Hij werd zelfs tweede met zijn ploegje hardrijders. Wij trots, hij trots, iedereen blij. Domper op de feestvreugde was dat tweede worden plots niks meer is. Geen vaantje, geen goodie bag, niet even een foto op het podium, niet eens een bidon. Helemaal niks. Vond ie niet leuk, weten wij. Beteuterd is het goede woord. Dat vonden wij dan wel weer grappig.

Dus dat is natuurlijk niet de reden waarom we nooit meer Red Bull drinken. Ook dat alles heel matig georganiseerd was, is daar geen reden voor. Dan zouden we allerlei criterium-dorpjes en omloopjes ook nooit weer drinken. En dat doen we juist wel. Als je ze drinken kon, natuurlijk. Nee, slecht georganiseerde wielerevents is een dingetje waar wij een beetje opgewonden van worden. Dus dat was het probleem ook niet. Fair is fair: voor een criterium betaal je vaak € 5,- ofzo. Voor Red Bull Kop over Kop €200,-. Aan het geld kan het niet gelegen hebben.

Dat we, onderweg naar een toertochtje, op zaterdagochtend om half 9 al om moesten fietsen omdat er anderhalve dag later een evenement werd georganiseerd door het centrum van Roden is ook niet de reden dat we nooit meer Red Bull drinken. Ook al wordt dat evenement gesponsord door Canyon, een fietsenmerk dat alleen via internet te krijgen is, en wat andere grote bedrijven. De winkeliers en inwoners vonden die onbereikbaarheid wel prima, want ze verkochten wel wat extra tosti’s en een ijsje en er was eens wat te doen in dat gat.

Het probleem was de prijsuitreiking. Want wat blijkt: het eerste mannenteam kreeg vijf flessen champagne en mocht elkaar daarmee onderspuiten. Ze kregen een goodie bag (zij wel!). Een soort cheque met hun teamnaam erop, maar zonder waarde. Een heel lelijke beker. En voor alle vijf stond een hogedrukreiniger klaar. Wat de fuck moet je daar nou mee!? Weten wij veel, maar er was een prijzenpakket.

Het eerste vrouwenteam kreeg een goodie bag, een cheque zonder waarde en een lelijke beker.

Meer niet? Nee, meer niet. Geen champagne? Nee. Geen hogedrukspuit? Nee. Geen seksistische variant op een hogedrukspuit? Nee. Waarom niet? Omdat het vrouwen zijn, duh.

En wij vinden dat bespottelijk. Dat wielrennen al jaren alles op alles zet om vrouwen te discrimineren is al stom. Maar dat dit bij ieder nieuw evenement ook weer zo duidelijk zichtbaar moet worden, wij snappen er geen reet van. Hoe moeilijk kan het zijn om in ieder geval gelijke prijzen uit te reiken? Zeker als je alleen de winnaars wat geeft. Dat is dus echt heel stom.

Dat eerste vrouwenteam bestond uit Anneke Dijkstra, Sanne Bouwmeester (blijkt dus nooit geroeid te hebben), Ivana Tiessens, Marthe Roose en Mathea Nijmeijer. Ze reden snoeihard, met meer dan 40 gemiddeld, bijna 5 minuten sneller dan het tweede damesteam. Dat deden ze onder de naam ‘Team Drenthe’. En laat dat nou ook één van de hoofdsponsors zijn van dit evenement! De provincie Drenthe. Dus wij zijn wel benieuwd wat de Drentse politiek hier van vindt. En de Drentse pers. En iedereen. Is dit normaal? Of vinden jullie dit ook stom?