Archieven december 2018

Man vindt binnen trainen stom want buiten trainen kan ook

Mark (42) heeft geen goed woord over voor fietsers die binnen trainen. Dit omdat je ook buiten kan trainen. “Weer of geen weer, ik fiets buiten”, aldus Mark. “Veel van mijn vrienden trainen in de winter binnen, maar dat kan toch ook gewoon prima buiten? Je gaat toch niet binnen op zo’n ding zitten te zweten? Ik regen liever nat!” Daar stopt het echter niet voor Mark. Zo eet hij al tijden geen appels meer, want sinaasappels vullen ook. “Alleen maar appeltjes van oranje voor deze jongen!”, spreekt Mark krachtig. Ook zwarte veters zijn voor Mark inmiddels onbespreekbaar. “Mensen met zwarte veters begrijpen kennelijk niet dat bruine veters minstens net zo goed strikken.” Ook heeft Mark roze muisjes, auto’s van Renault en jassen met ritssluiting in de ban gedaan wegens uitstekende alternatieven. “Echt belachelijk dat mensen daar nog voor kiezen”, laat Mark optekenen. De vrienden, familie en werkgever van Mark hebben inmiddels ook een prima alternatief voor Mark gevonden. Dit omdat Mark een starre en bekrompen lul is.  

Henk is een amateur

Amateur. Da’s Frans. Betekent ‘liefhebber’. Als je een amateur bent, dan ben je dus een liefhebber. Een ‘liefhebber van’ zelfs. Voor ons wielrenners kunnen jullie ‘m natuurlijk allemaal wel inkoppen. We zitten niet 5 tot 10 uur per week op de fiets omdat we daar zo vorstelijk voor betaald worden of omdat onze sponsorcontracten zo ongelooflijk dik zijn. Behalve die van Burry dan, maar er zijn er maar weinigen die het het combineren van twee liefhebberijen kunnen samenvatten als baan. Doet-ie goed, die Bur.

Maar liefhebbers dus. Liefhebbers die thuis n+1 aan fietsen hebben staan, liefhebbers die de partner en kroost elke zomer weer zover moeten krijgen om nóg een keer naar die godvergeten Alpen of Dolomieten te rijden. Liefhebbers die een half jaarsalaris naar de Bike Life’s en de Belga’s overmaken onder het mom van ‘sporten is gezond’. En niet dat dat liefhebben nou zo veel oplevert. Een paar tientjes aan premie als je redelijk bent, misschien 100 ballen per seizoen en een paar kutmedailles en lelijke bekers als je heul goed bent.

Verder vooral veel mislukte weekenden, spierpijn, schaafwonden, botbreuken en veel meer kapot materiaal dan de NTFU-verzekering wil vergoeden. Alleen omdat we het spelletje wielrennen allemaal zo verdomde liefhebben. Daarom is dit stuk een ode aan Henk. Henk Hulzebos. Uit Assen. Henk is ook zo’n liefhebber. Een veel geziene gast op de noordelijke ICW’s op de weg maar vooral ook in het veld. Bij het DK Tijdrijden zagen we hem zelfs (mét opzetstuur) starten in de funklasse. Omdat ook Henk een liefhebber is. En daar moet Henk het ook vooral van hebben, van dat liefhebben. Want hard gaat Henk niet echt.

We zijn inmiddels alweer al voorbij ronde 5 van de ICW Noord Wintercompetitie en de schatting is dat Henk ongeveer de helft van het aantal ronden gecrossed heeft van de winnaars van die crossjes. In Zevenhuizen stond Henk al met startnummer 2 (Henk schrijft zich waarschijnlijk al in de lente in) vooraan in zijn blauw-wit-rode tenue te blauwbekken, om vervolgens binnen zijn eerste ronde op een ronde gereden te worden door Bart Barkhuis, Patrick van der Duin of een andere klepper op een crosser. Dat gebeurde vervolgens elke twee ronden weer. Eindsaldo: Henk: 4 ronden, de rest 8. In Kardinge (suuuuupermooi crossje trouwens, hulde CSG) was het al niet anders. Dit keer kregen we er nog een mooie koprol van Henk bij. Was ook een klotestoepje, net voor start-finish.

Maar liefhebber, dus doorfietsen. We moesten wel elke ronde die klotebult op (met een kleine hartaanval op de trap), dus Henk: 2, de rest 6. Trimunt? Zelfde liedje. Elke twee ronden reden we Henk achterop. Goddank zie je ‘m door de bomen al van ver, dus dan kun je je inhaalactie een beetje timen. Of het is zijn zoon, die rijdt met dezelfde kleding en net iets harder dan zijn vader. Ze weten inmiddels wel hoe ze uit de weg moeten gaan bij een klimmetje, want liefhebber, dus anderen in de weg rijden kan natuurlijk niet. Henk 4, de winnaar 9. Coevorden? Idem dito. Ronostrand? Ook daar was Henk de fietsende hindernis. Gelukkig hoefde je ‘m niet te bunnyhoppen. Maar vinden we dat dan erg? Natuurlijk niet. Zelfs niet als we even van de fiets moeten omdat Henk in de weg ligt. Want hartjes Henk. 4

Henk is de belichaming van alles dat het amateurwielrennen zo mooi en zinloos maakt. Jezelf een uur lang in de kou op het rooster leggen in de wetenschap dat je nooit zal winnen. Dat je uiteindelijk ergens halverwege het A4’tje van Dieuwke bungelt en dat je blij mag zijn als je uiteindelijk top 10 bereikt in het eindklassement (al is dat dan alleen maar omdat je aan meer crossjes bent gestart dan de échte goeien). Henk weet dat. Henk weet zelfs dat hij bijna altijd onderaan staat, maar uiteindelijk wel keurig top 10 in de einduitslag staat. Omdat Henk er altijd is. Omdat Henk nooit afstapt. Omdat Henk een liefhebber is. Een fucking amateur.