Corpus

Januari, half vijf ’s middags, het vriest een beetje, de wind maakt het nog net wat kouder, er hangt vocht in de lucht, er ligt zout op de weg, alle auto’s hebben al lichten aan. Het is half vijf, dus je lunch ligt al ver achter je, maar je avondeten is nog niet echt in de buurt.

Waar de fuck ben je? Je staat op een baantje, aan de rand van Groningen. Je geeft twee euro aan een student en krijgt een rugnummer. Eén van de spelden prikt in je vingers, niet in je Gabba. Er valt een druppel bloed op je frame. Het is januari en je hebt nu al weer gebloed voor je geliefde wielersport.

Alles is kut. Je bent, laten we eerlijk zijn, net wat te dik. Je hebt net wat te weinig gefietst in januari (dit gaat dus niet over jou, Adne Koster). Je rijdt op winterwielen, met banden met profiel en voor extra weerstand, extra dikke binnenbanden. Er hangt een zadeltas aan je fiets. Je hebt een voor- en een fucking achterlicht gemonteerd. Godverdomme, je ass-saver zit nog onder je net iets te vieze zadel.

Maar je bent op tijd. Dat scheelde weinig. Je had iets vanmiddag. Misschien een studie, of godbetert misschien wel werk. En werk is om half vijf nog niet voorbij, natuurlijk. Dus je hebt als een dolle gescheurd om hier op tijd te zijn. Het sexy shawltje om je hals blijkt net wat te warm. Je zweet al een beetje, maar je weet niet zeker of je de buf ook af zou moeten doen. Je trekt het – als een stoffen condoom – over je hoofd, dan rolt er zweet van je gezicht, en het druppelt op je frame.

De groep verzamelt zich bij de start. Je ziet een nummer 88 en een 95. What the fuck? Staan er zoveel mensen aan de start? Of nee, dit is een dropkoers, die studenten van Tandje Hoger geven willekeurig nummers uit. Je kijkt om je heen en schat wel dat er zeker meer dan 50 man en een paar junioren dames staan. In januari, om half vijf. Door de koude wind, rolt er een traan over je gezicht. Die valt tussen het bloed en zweet, op een vrij plekje op je frame.

Natuurlijk win je niet, maar je weet wel een paar dropjes te snaaien die eigenlijk naar Sjors Dekker hadden moeten gaan.

Dit weekend ga je maar weer trainen. En op de bank hangen, luisteren naar de nieuwe podcast van De Buik. Een mooi, lang gesprek met Patrick van der Duin. Vrijdag online!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.