Archieven februari 2019

9. Een podcast met Henrieke Wijnsma en Ivana Tiessens

Vanuit wielercafe Spaak spreken onze mannen van de podcast deze keer met Henrieke Wijnsma en Ivana Tiessens. Allebei rensters uit het damespeloton, en bovendien is Henrieke eigenaar van Spaak. Vrouwen met een mening over de koers en de fiets!

Verder komen de actualiteiten natuurlijk aan het licht.Wie won Sleen, wie won Annen en zijn er nog roddels? Vast!

Deze week wordt onze podcast gesponsord door www.rbl-wear.nl, dé sportkledingleverancier voor clubs, bedrijven, vriendenteams en nog veel meer. Grote dank daarvoor!


We LOVE Sleen

Het was erg onrustig op de burelen van De Buik. Dit keer niet omdat we weer eens waren aangeklaagd door een sportklasse-renner die we per ongeluk hadden beledigd. Het was niet de KNWU die dreigde ons de toegang tot koersen te ontzeggen als we niet positiever over ze gingen schrijven (en we vinden dat we ze al in een veeeeeel te positief daglicht stellen). Het was niet een tijdrijder die, eh, nou ja, die tijdrijders begrijpen we sowieso geen fuck van. Er waren geen boze ploegleiders, er was geen valpartij bij het koffieapparaat.

Nee, het was Sleen.

Want, man, we LOVE Sleen. Nou ja, een gedeelte van ons dus, zoals eerder deze week hier te lezen was. Sleen verdeelt De Buik normaal gesproken. Maar we zijn het er over eens dat Sleen 2019 een absoluut hoogtepunt was.

De modder, regen en koude van de afgelopen jaren, hadden plaats gemaakt voor een strak blauwe lucht en aangename temperaturen. Het open veld in Zuid-Drenthe, lag er lekker open bij. Er waren trekkers aan het gieren – maar dit keer reden ze niet steeds in de weg. Enthousiaste mensen langs de kant. Een krentenwegge voor de winnaar. En er staat ALTIJD wind in Sleen, zelfs als het niet waait zoals dit jaar. Er is altijd een rondje van meer dan 10km. En een fantastisch video-verslag, waar je helemaal geen chocolade van kan maken. What’s not to like?!?

Nog voor het peloton van start ging, werd het opgeschrikt door een brandende auto op het parcours. I kid you not. Het verhaal ging dat de lokale drugscene een vluchtauto moest lozen. Andere geruchten gingen over al-te-enthousiaste tifosi uit Sleen, die de koers al aan het vieren waren. Wat het ook was: de auto stond te branden ergens buiten Sleen, waar normaal helemaal niemand komt, maar waar nu honderden wielrenners langs zouden scheuren.

De start werd uitgesteld en dat was helemaal niet erg. Waarom niet? Ten eerste is het altijd supergezellig in de voetbalkantine in Sleen. Het voelt alsof die kantine er speciaal voor ons is. Niet voor voetballers, maar voor wielrenners. Het is alsof er iedere week een koers is buiten Sleen, waar wij toevallig deze week aan deelnemen. Dat is een heerlijk gevoel.

Ten tweede heeft Sleen misschien wel de beste traditie, van alle tradities: er liggen namelijk gratis winegums, dropjes, of zoals dit jaar winegumdropjes (!!!!) bij de start. (“Pak ze maar hoor, daarvoor liggen ze hier.” – maar dan met een Drents accent). Het is helemaal niet erg om daar wat langer bij rond te hangen.

Over de koers: 2.5 ronde probeerde iedereen weg te komen. Dat lukte een man of 6, waarna Harko Kievit er nog even naar toe poefte. Het peloton ging in optocht-modus. Harko had materiaal malware in de sprint. En de eerste echte prijs was dit jaar voor Hans Groenhoff van CSG. Wij begrijpen dat ie normaal tennist. Dus nu worden we niet alleen verslagen door roeiers, maar ook door kakkers.

Fuck it. Hij had het verdiend. En wij hebben heerlijk gekoerst.


Dit begon als een stukje over een verplaatste koers

Natuurlijk, het is nu even investeren. Natuurlijk sta je niet voor je  lol te dubben tussen een witte of een zwarte Høtseflüts. En natuurlijk kan het je geen fuck schelen of de nieuwe badmat hoogpolig dan wel laagpolig is. Maar je knikt, humt en sputtert voor de vorm nog wat tegen, om vervolgens toch in te stemmen met hoog- dan wel laagpolig. Immers, ergens medio december kan je prima wat rondslenteren in een fucking bouwmarkt, foodhall, IKEA, warenhuis, wat dan ook. Investeren, investeren, investeren. Alles voor het seizoen. Punten sparen. Kudo’s verdienen. Om ’s zondags weer van huis te mogen voor een of andere kutkoers in den lande. De Slag om Schubbenga. De Omloop van Fliepiefloepie. De Parel van Penistan. Noem maar op.

Het hoogste kutkoersgehalte heeft toch wel, met afstand, de trainingsklassieker Sleen. Mede doordat deze wordt gehouden in Sleen. Om te beginnen weet niemand waar Sleen ligt. Het schijnt dat de meeste inwoners van Sleen ook niet weten waar Sleen ligt. Alleen een aantal navigatiefirma’s weet het, en zo kan het gebeuren dat een deel van de huizen semi-permanent bewoond wordt en er 1 keer per jaar een drom fietsers verzamelt bij de lokale sporthal. Die fietsers komen vrijwel allemaal per auto, want Sleen ligt nergens dichtbij. Ook ligt het nergens rédelijk dichtbij. Mensen uit Sleen beweren dat het dicht bij Emmen ligt, maar er is niemand die dat echt gelooft.

De koers verloopt ieder jaar hetzelfde, waarbij het er op neer komt dat de Sportklasse en Amateurs zich een beetje dienen te schikken naar wanneer jeugd, dames en elite starten. Vanaf de start is het pure paniek om in de eerste waaier te raken, terwijl de neus van je gezicht vriest en de piemel uit je broek waait. Als je na afloop met een krom wiel en schaafwonden tot onder je oksels pocht dat je nét niet de sprong kon maken naar de vierde waaier hoor je dat Harko Kievit heeft gewonnen. Dat blijkt te kloppen, want je ziet in de verte een rijzige groene gestalte blasé een bosje bloemen in een auto werpen. Dat gebeurt dit jaar gelukkig niet, want Harko is gestopt.

Sleen geheel terzijde: vandaag zouden we namelijk gewoon Annen II op de dag van Annen III rijden. Maar doordat de finale van de ICW Noord niet door kon gaan verschoof Annen III (dat eigenlijk de tweede Annen-koers is wegens de afgelasting van Annen I) naar de datum van een virtuele Annen IV. Wij snappen er inmiddels ook niets meer van, maar dat fuckige offroad-gepruts zorgt er dus voor dat we vandaag niet konden koersen, en volgende week aan moeder de vrouw moeten uitleggen dat we graag én zaterdag naar fucking Sleen willen, én zondag naar Annen. Want we gaan heus wel rijden in Sleen. Koers is koers. Maar mokkend. Maar goed, twee koersen in 1 weekend dus. Zoals ze in Amerika zo mooi zeggen: that shit ain’t gonna fly. Dus dat wordt kiezen.

De uitslag van de ICW Noord offroadellende leest u hier niet, u pluist maar wat obscure websites af. Tip: begin bij een website die er overduidelijk nep uitziet, ontwikkeld lijkt door je moeder’s broer en waar de infomatie pas na een kwartier uitgebreid zoeken nét niet compleet te vinden is. Grote kans dat je de site van het district Noord te pakken hebt.

Tot ziens in Sleen,  we zien u in Annen.


Annen II: anders, maar hetzelfde

Natuurlijk zou het zo gaan als altijd, dat was al maanden duidelijk. Waarom je dan toch dacht dat alles anders zou zijn is niet geheel duidelijk. Immers, de logica van het normale (en minder normale) leven heeft geen vat op trainingskoersen in februari. Dat je deze winter wat specifieker hebt getraind betekent heus niet dat je niet dat je niet achteraan de derde waaier wappert. Dat je eens wat vaker een biertje laat staan betekent heus niet dat je na driekwart ronde geen bloed proeft. Dat je maar liefst een kilo lichter bent dan vorig jaar betekent heus niet dat je opeens op het gemakje bij de voorste 10 meedraait, bijvoorbeeld.

Natuurlijk, er zijn sprankjes hoop. Zoals zo vaak worden ze gevormd door de ellende van een ander. Dieuwke en consorten hebben na jaren oefenen de kneepjes van het vak ook nog niet helemaal door, dus zelfs daar (zelfs daar!) gaat wel eens iets verkeerd. Even wat langer wachten voor de start en even wat minder koersen dan verwacht. Half onderkoeld binnen 10 seconden van hartslag winterslaap naar hartslag rolberoerte terwijl je Burry’s, junioren en bejaarden ontwijkt is wel even aanpoten, maar we deden het het met een glimlach.

Ook putten we hoop uit het feit dat “Golden Boy” Adne Koster een offday had. Er ging ook een gerucht over een aanlopend wiel, maar dat negeren we even. Ook de aller-, allergrootsten schieten wel eens mis. Dat er gelijk alweer een 15-jarige reserve-Koster rond rijdt die met twee vingers in de neus tussen de Amateurs rond rijdt negeren we trouwens ook even.

Verder was het genieten dat Evert-Jan Veldkamp een oversteek waagde naar de kopgroep en halverwege strandde. Dus tóch gewoon een mens. Dat hij vervolgens “en passant”  nog wel vrij kort eindigt vergeten we even. Berend Slagter met een lekke band in de berm is ook genieten. Opscheppen over megawatts en dan staan prutsen met binnenbandje: <3. Ekema van de Stormvogels kon, ondanks uitgebreid soigneerwerk, ook niet voorkomen dat hij kansloos werd gelost. Genoeg lichtpuntjes, dus.

Hebben we ons dat helemaal niet geërgerd? Tuuuuuuurlijk wel. Zo rijden we stiekem natuurlijk het liefst wel gewoon het aantal rondjes dat vooraf beloofd was. En staan we liever niet 10 minuten te kleumen omdat de jury nog niet klaar is. Ook de uitslag is compleet onbegrijpelijk. Natuurlijk rijden er mensen zonder chip, dus die staan er dan niet tussen. Maar het moet toch te doen zijn om de mensen mét chip wel op de goede volgorde te zetten. Hadden we net zo goed op de blocnote en pen van Dieuwke kunnen vertrouwen. Maar goed.

Maar goed, dat valt allemaal in het niet bij het enorme plezier dat we hadden bij de eerste koers van het jaar. Aflsluiten met een shout-out naar de organisatie samen met Breeland dan maar: top voor elkaar, deze keer. Lekker veel kleedkamers open, warme chocomelk te koop na afloop (tip!). Vinden we fijn. Op naar de volgende!

 


8. Een special met Patrick van der Duin

Onze podcastboys kropen wederom bij elkaar, dit keer in de vrijgezellenflat van Tom. Dat had z’n uitwerking op de sfeer aan tafel, want Tinder bleek een terugkerend thema in gesprek met Patrick van der Duin. Maar daar bleef het uiteraard niet bij. U weet het: onze mannen proberen zich deze winter te verbeteren als wielrenner, en Patrick kon ze daar wel een handje bij helpen. Ook het lokale wielernieuws, wat onzin en het gloednieuwe item “De Dubio Dobbel” komen natuurlijk aan bod.

Ga er maar eens goed voor zitten: daar komt podcast nummer 8!