Gastbijdrage: “Aankomende zaterdag is het zover…”

Aankomende zaterdag is het zover: de 40ste editie van De Omloop door het Land van Kleine Hein. De koers benoemd in de verhalen van schrijver Tim Krabbe, de Hoogmis onder de amateurkoersen. Geen enkele koers op ons niveau is qua stresslevel te vergelijken met Kleine Hein. Voor de winnaar ligt er respect en eeuwige roem in het peloton in het verschiet en dat maakt de koers mythisch. Maar ik ben zo bang dat Hij weer gaat winnen….

Hij is Harko Kievit, de winnaar van de laatste drie edities. Wint hij zaterdag, wat ik niet uitsluit, dan is dat zijn vierde zege. Dat betekent dat hij in totaal 10% van alle edities van Omloop der Omlopen heeft gewonnen. Ik kan het niet uitstaan!

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb groot respect voor de wielrenner Harko. Hij gaf mij eens een bidon toen de mijne was gevallen in de koers. En toen ik het afgelopen seizoen bij een inschrijving achter hem stond zag ik op zijn licentie dat hij op dezelfde dag geboren is als mijn zoon. Ik weet het slaat nergens op, maar toen ik het zag voelde ik een sterke verbondenheid tussen mijzelf en de man die meer overwinningen op zijn palmares heeft staan als ik DNF’jes. De foto op zijn stuur vlak nadat zijn vader was overleden getuigt van meer liefde voor de koers dan hij soms doet overkomen. Ik bewonder het feit hoe hij het peloton naar zijn hand zet, geniet van zijn magistrale eindsprint, van zijn ongekende talent en ervaring voor het kiezen van de juiste positie. Ondanks zijn twee meter tien, zit hij 99% van de wedstrijd uit de wind zit. Nee, Harko maakt de koers misschien niet, maar hij maakt hem wel altijd af.

Waarom kunnen wij niet winnen van een man van dik in de 40? Waarom laten wij ons in de luren leggen door een basisschoolleraar (en visualiseer dan even meester Anton uit de Luizenmoeder)? Wanneer maken we een einde aan de hegemonie van de man uit Leek? Die al jaren met zijn veteranenploegje (Bestaande uit onder andere een loodgieter in een midlifecrisis en die gast die er bij de geboorte waarschijnlijk al zo saai uitzag dat ze hem naar een verzekeringsmaatschappij hebben vernoemd), de mooiste koersen naar zijn hand zet?

Ik wil Harko zien lossen op de Limietweg, zoals Indurain in 1996 deed op Hautacam. Hem een mental breakdown zien krijgen waarbij die van Barney een sombere bui lijken. Ik wil hem zien lijden als Sven Kramer op een Olympische tien kilometer. Ik wil zaterdag verliezen van een krachtpatser in de bloei van zijn leven. Gewoon omdat het goed is voor iedereen. Voor mijzelf, het peloton én Harko. Omdat vrijwel alle grote sporters der aarde vroeg of laat ergens hun Waterloo vinden. En waar kan dat nou mooier dan in de 40ste editie van De Omloop door het Land van Kleine Hein.