Terugblik: De Buik Ploegenpresentatie

Natuurlijk had je er zelf gewoon bij moeten zijn. Deze terugblik doet totaal geen recht aan het dampende, stampende wieleravondje dat we in Spaak hadden. “It’s just a tribute”, zoals Tenacious D al zo beeldend zong. Maar om het niet direct in de vergetelheid te doen gaan, want zo gaat dat in onze vliegensvlugge Insta-maatschappij, toch even een klein overzichtje.

Vooraf hadden we van alles gedaan om de boel te promoten. De social media stonden er bol van, onze lezers konden er geen bericht meer over zien en we hadden zelf de noordelijke media benaderd met een heus persbericht. In ons enthousiasme hadden we ook Herinneringscentrum Westerbork gemaild, weliswaar per ongeluk. Voor zover we konden zien was er niemand uit die hoek, en dat snappen we dan ook wel weer.

Wie het wel eem mooi oppakte was RTV Noord. Onze Berry mocht in de radioshow Stad en Ommeland verschijnen. Mooi kloot’n dat er tegenwoordig camera’s bij de radio hangen, maar goed, zo hebben wij dus mooi de beelden nog.

Kan je van zeggen wat je wil, maar die avond stond Spaak dus ramvol. Man/vrouw of 80 aanwezig, ver boven de verwachting. Vonden we supermooi. Er zouden zich een team of 6 komen presenteren, en we trapten de avond af met een rondje van de zaak: Spaak-Gaul-Cycling for Warchild-de slager op de hoek-#showyourstripes Racing Team Powered by weetikveel. Een mannetje of 25 stapten het podium op, en de eclectische mix van zwemmers, Spaakbaarden, tijdrijders en marketing-ZZP’ers keek elkaar verwilderd aan. Toen er ook nog gevraagd werd naar namen van teamgenoten dreigde het wat ongemakkelijk te worden, maar Ron Timmermans en Mark Boelens namen de teugels net op tijd weer in handen en zo kon de eerste ploeg zonder al te veel kleerscheuren het podium verlaten.

Nee, dan de geoliede machine van Team Airolube. Strakker stonden ze er die avond niet bij, zelfs niet toen het op een gegeven moment (toch weer) over Airopleasure ging, het glijmiddel dat bij het verlaten van de spuitbus rare scheetgeluidjes maakt (hebben we gehoord). De machtige lijven van Henk-Jaap Moorlag en Cor van Leeuwen, de ongemakkelijke blik van Erwin Rinsma, de bravoure van Dennis: het had alles. De ambitie spatte er van af. Eerst moar eem kiek’n wat er van komt, zeggen ze daar dan. Waarvan akte.

De Kannibaaldames zorgden voor een frisse wind op het podium. Verreweg het beste team op het podium, maar de spanning was er niet minder om. Het gegiechel was derhalve niet van de lucht, maar als er ook zoveel mannen om je heen hun buik staan in te houden snappen we dat ook wel weer. Ambitie genoeg, begrepen we. De clubcompetitie moet weer gewonnen worden, bijvoorbeeld. Zouden wij ook wel willen.

De koppen van Arie en Berry moesten even van het podium, dat was voor iedereen beter, dus Paul van Team Muta kwam het podium op met een MUTA-kwisje. Dit omdat hij deze avond alleen zou zijn, maar de rakker had toch plots 3 teamgenoten meegenomen. Joakim Zuidema, Cor Visser en Bos Basma hadden zich in de auto verstopt en hadden zich zo naar Groningen laten vervoeren. Slim! Houd ze in de gaten, die mannen. De kwis was een hit van jewelste, de Kannibaaldames wisten alles, maar toen halverwege de vragen het woord “Kannibaalvingerbokaal” viel werd er plots veel duidelijk.

Ja mensen, zo’n avond was het.

Na al dit geweld was het tijd voor de Amateurploeg van Cycle Sport Groningen, waar twee akelig fitte spierbonkies (Tim Weerkamp en Hans Groenhoff) werden geflankeerd door huisvaders, nerds en Tom Akkerman. Laatstgenoemde stond daar om de Sportklasse-eer hoog te houden, en dat gebeurde dan ook met verve. Zo’n ploegenpresentatie schreeuwt natuurlijk om het goddelijke lijf van Bram Kempkens, maar die scheen met de mannengriep plat te liggen. Gemiste kans. Spuit in de bil en gaan, lijkt ons, maar goed, wie zijn wij.

Tot slot was daar dan het moment waar we allemaal op gewacht hadden: de opkomst van Team Stouwdam – Was het nou mijn of jouw accountant – Hekman installatietechniek – kenjijnogiemandiewilsponsoren Racing Team Extravaganza. Een aantal geile mannen in het roze/paars schreden naar het podium, stonden vol bravoure te shinen en leken niet onder de indruk van het verbale geweld van de presentatoren. Jan Hekman als kopman van de Sportklasse, Heini Koorenberg moet het gaan doen op amateurniveau. Arjan Elferink had goed geschaatst, dus hij had nu zin om goed te fietsen. En EJ Veldkamp dan, hoor ik u vragen? Die was toch zo goed?

Ja, klopt. Die is zo goed dat hij elitewedstrijden gaat rijden voor De Kannibaal. Heeft u wel eens per ongeluk zo hard getraind dat u het geplande niveau ontsteeg? Nee hè? Nou, Evert Jan wel.

De rest van de mannen stond zich ouderwetst in te dekken met gekke grapjes. Wij kennen ze langer dan vandaag, dus wees gewaarschuwd.

Nou, toen waren we er wel klaar mee. Er werd gedronken, er werd geouwehoerd, Burry lazerde bijna met fiets en al van de trap en toen was het tijd om te gaan. Een dikke dank naar Spaak, alle verenigingen en renners / rensters die dit mogelijk maakten en naar Smart Camels voor het lenen van een geluidssetje.Volgend jaar weer wat ons betreft!

PS: aan een Spaak zonder Henrieke kunnen en willen we niet wennen, denken we.