Fietshonger

We zitten al weken een beetje binnen en een beetje buiten. Vandaag was het koud en winderig, dus binnen. Gister was het warm en zonovergoten, dus buiten.

De meeste renners (en we gaan er van uit dat we hier gelezen worden door renners) snappen inmiddels wel dat je met niet meer dan twee mensen tegelijk op pad moet gaan. We vinden het zelfs (op z’n Argentijns) een beetje dom als je met meer dan één tegelijk op pad gaat. Dat hebben we Berry laten zeggen op RTVNoord, namelijk.

Nou ja, als je alle afleveringen van De Ronde, Behind the Scenes op YouTube hebt gekeken en je hebt de Netflix documentaire over Movistar uitgespeeld, wat dan? When Zwift lost its fun, you’re fucking lazy (ja dat is een verwijzing naar Green Day). Wij zijn maar gaan lezen.

Eerlijk is eerlijk, we lezen graag. Ook als we niet in Lockdown zitten. Lezen en wielrennen, dat hoort een beetje bij elkaar. En wat hebben we gelezen? Van alles. Maar we gaan nu één boek bespreken: Ik en mijn fiets, van Paul Fournel.

WAT.EEN.BOEK.

Klaar, lijkt ons. Uitverkocht bij Van der Velde online. Geen exemplaar meer te krijgen op Bol.com. Jeff Bezos komt de crisis door, want we gaan er van uit dat jullie nu met z’n allen Amazon aan het belagen zijn.

Ok, waarom is het zo’n goed boek? Omdat het over ons gaat. Over jullie. Over wielrenners die geen professional zijn, maar zich dat wel een beetje voelen. Het gaat over iemand met een fiets. Over afzien. Over mooie kuiten. En over het hebben van een fiets om er mee te koersen. Niet om er geld mee te verdienen. Niet om er chicks mee te versieren (dus we hebben het niet over Patty van der Duin). Niet om je vol te spuiten met doping.

Maar om er op te fietsen. In vorm te raken. Een berg te beklimmen. Een waaier te rijden. Of, zoals Fournel het zegt, ‘Ik wil graag als fietser oud worden.’ Hij zegt ook: ‘De fiets ruikt goed.’ Of wat denken jullie hiervan: ‘De fiets is een school voor de wind.’ Fuck it. Dat is gewoon geniaal.

Hebben we dan helemaal niks te zeiken? Jawel. Benjo Maso heeft een prima vertaling afgeleverd. Hij heeft een paar mooie zinnen gemaakt. Klasse. Maar had er niet even een redacteur naar kunnen kijken? Dat er allemaal typefouten staan op deze site: niemand betaalt ons hiervoor. Maar dit is een boek. We hebben hier geld voor betaald. Kom op zeg. Verwijswoorden kloppen niet. Gerommel met tijden. Spelfouten. Supperirritant allemaal.

Laten we de titel als voorbeeld nemen: in het Frans is dat Besoin de vélo. En ook als je geen woord Frans kan, snap je dat Ik en mijn fiets een kutvertaling is. Nu lijkt het alsof Douwe Doorduin dit boek geschreven heeft. Dat had beter gekund. We doen gratis een suggestie. Kijk maar boven deze recensie.

Desalniettemin vijf uit vijf tandwielen voor dit boek. 

Paul Fournel, Ik en mijn fiets, Uitgeverij Oevers, € 18,95, nu nog te koop bij alle goede (en de meeste slechte) online boekhandels. Vertaling door Benjo Maso.   

Fietshonger