Archieven november 2020

Hoi KNWU, dit is het probleem

De Buik lag even op z’n gat, Coronings en alles mienjong, waist ja wel, maar na de mail van KNWU zijn we verdomme terug. Da’s dan ook geLIJK HET ENIGE POSITIEVE AAN DIE HELE KUTMAIL111!! Sorry, niet schreeuwen, niet gelijk schelden. Rustig blijven nu. Maar ik geef het je te doen.

Er zijn mensen die vinden dat we niet constructief genoeg bezig zijn met De Buik. Die mensen heten voornamelijk Alex de Lange. Da’s niet zomaar iemand, dus we hechten waarde aan z’n mening en proberen daarom het probleem nog even een keer dui-de-lijk uit te leggen. Daarna gaan we weer schelden, want oplossingen verzinnen doen ze op Papendal maar. Dat zijn tenslotte professionals die wij met z’n allen betalen.

Dat we het probleem nog even een keer duidelijk moeten uitleggen is helaas nogal nodig. Bij vrijwel iedere beslissing van de afgelopen jaren rijzen de haren ons ten berge. We krijgen nogal het idee dat de KNWU vrij ver van ons af staat, als amateurrenners. In een notendop: de koersen verdwijnen als sneeuw voor de zon, de KNWU weet het tij niet te keren en rolt daarbij van de ene knulligheid in de andere.

Nu dus Licentiegate. Het was altijd zo dat leden van de KNWU of een KNWU-vereniging met een basislidmaatschap deel mochten nemen aan laagdrempelige InterClubWedstrijden (ICW’s), KNWU-trainingskoersen en wedstrijden als De Koers op Corpus. Dat is leuk, want op deze manier is het hartstikke makkelijk om uit te proberen of het koersen wat voor je is. Je gaat een keer mee met de wedstrijdrenners van je club, je steekt je neus eens aan het venster bij De Koers.

Worst case scenario: je vindt het niet leuk en je blijft lekker trainen met de club. Of je valt en gaat hartstikke bijna dood, natuurlijk. Maar goed, de KNWU verdient geen extra geld aan je (want je koopt geen licentie).

Best case scenario: je vindt het koersen zo leuk dat je een licentie neemt, wordt hartstikke goed en bent het nieuwe boegbeeld van het Nederlandse Wielrennen en daarmee de KNWU.

Waarschijnlijkst scenario: het koersen is best wel leuk. Sterker nog: je bent verkocht. Je wil graag meer wedstrijden rijden en gaat je eens orienteren op wat er zoal in de buurt te rijden is. Na wat navragen merk je dat er, naast de wielerkalender van De Buik, geen centrale plek bestaat waar je kan zien wat er te fietsen valt. Daarom schuim je de site van WV Snits, De Kromme Stuur, KNWU Noord, KNWU landelijk, SWNL en De Kannibaal (Langelo!) wekelijks af. Via via begrijp je dat voor een deel van deze wedstrijden een licentie van ongeveer honderd euro nodig hebt. Wat voor licentie, dat mag je zelf weten. Maar kies wel de juiste, want anders zijn er óf geen wedstrijden, óf iedereen rijdt te hard voor je. Oh ja, ook belangrijk: neem je zo’n licentie, dan mag je niet zomaar meer meedoen aan iedere wedstrijd die je wilt. De KNWU kan je dan namelijk schorsen of beboeten.

Na deze verleidelijke keuze besluit je voorlopig even af te zien van een licentie. Officiele KNWU-wedstrijden zijn er immers niet echt meer, de meeste laagdrempelige clubwedstrijden kan je ook prima met een KNWU-basislidmaatschap rijden, en daarnaast heb je altijd nog Corpus, De Koers, Langelo en dat rare baantje in Leeuwarden. Geen extra inkomsten voor de KNWU, terwijl ze hier en daar wel wat faciliteren bij die kleine wedstrijdjes

Daar moet meer uit te halen zijn, dachten ze. Tot zover zijn we het eens. Maar toen ze op Papendal de koppen eens bij elkaar staken om te kijken hoe ze dit het beste konden aanpakken riep iemand, vermoedelijk een zak wortels, dat het dan misschien wel een goed idee was om de drempel om te gaan koersen nóg iets hoger te maken. Dán zou het geld binnenkort vast tegen de plinten klotsen! Basisleden die het koersen wel leuk vinden moeten vanaf komend jaar een licentie gaan aanschaffen, een zogenaamde startlicentie. Dat komt natuurlijk omdat de KNWU aanhaakte bij een supergoed idee, De Koers, en zag dat er eigenlijk best een hele grote groep mensen is die koersen heel leuk vindt maar geen licentie heeft.

DAT KOMT NIET DOORDAT DIE MENSEN NIET SLIM GENOEG ZIJN OM EEN LICENTIE TE NEMEN, DAT KOMT DOORDAT HET PRODUCT LICENTIE KUT IS. MAAK DAN DAT PRODUCT BETER!!!

Sorry, niet schreeuwen. Maar KNWU, jezus, bouw nou even voort op dat supergoede initiatief van De Koers om laagdrempelige koersen te organiseren. Ondersteun die initiatieven, want er zijn er genoeg, in den lande. Schrap de trainingskampen voor obscure selectietjes en leg een zakje geld klaar voor elke organisatie die een koers wil organiseren. Verplicht ze dan vervolgens niet dat jullie de baas komen spelen bij zo’n wedstrijd, maar faciliteer in jury en tijdregistratie.

Geen enkel lid wil iets anders dan deze twee dingen:

  1. Gewoon lid zijn van de club waarvan ze lid zijn. Die club is leuk, daar fietsen hun trainingsmaten, en doordat ze lid zijn van die club zijn ze per ongeluk ook lid van de KNWU.
  2. Wedstrijden fietsen.

Misschien valt het op dat deze dingen missen in bovenstaande opsomming:

  1. Ledenvoordeel (we hebben even gekeken, maar jezus, doe dan niets)
  2. Een Fondo-app
  3. Trainingskampen voor vage selecties bekostigen
  4. Meer regels voor wedstrijdorganisaties
  5. Een boete wanneer je meedoet aan een niet-KNWU-wedstrijd
  6. Een relletje over de aanstelling van bestuursleden
  7. Weggemoffelde dopingtesten

Ons advies: zorg dat er weer wedstrijden worden georganiseerd, verdomme. Zorg dat het makkelijk is om aan die wedstrijden mee te doen. Let wel: dat betekent niet dat dit gratis of goedkoop moet zijn, we willen best betalen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn. Schrijf een beleidsplan met deze speerpunten, handel er de komende 5 jaar naar en we weten zeker dat het werkt. De licentiehouders komen dan vanzelf.

PS: we hadden al eens Twitter-contact. We willen echt wel langskomen om het er eens over te hebben, maar dit is niet ons werk. We proberen in onze vrije tijd nog een beetje schwung te geven aan de kelder van het wielrennen. Iemand moet het doen. Maar dat gesprek komt er.


Hoi KNWU – we vinden jullie stom

Als twintiger stopte ik met roken, stofte mijn oude stalen racefiets af, en begon kilometers te maken. Ik had nog nooit een wedstrijd gereden, draaide nog ventieldopjes op mijn fiets, dacht er niet aan mijn benen te scheren, en wist echt niet wat een ’11’ was. Ik ging zonder binnenbandje op pad, kwam thuis met 26 pu gemiddeld, en maakte soms rondjes van twintig kilometer, waar ik wel heel trots op was.

Maar ik fietste.

Met de kilometers verdween de behoefte aan een sigaret (nooit weer naar verlangd). En langzaamaan ook mijn buikje (nooit helemaal gelukt). Ik kreeg steeds meer conditie, ging langere afstanden fietsen. Er kwam een nieuwe fiets, een tweede koersbroek. Ik beklom voor het eerst een berg op de fiets. De groep mensen met wie ik af en toe een rondje maakte werd langzaam groter.

Plaatsnaambordjes kregen een andere betekenis. Ik wist inmiddels heel goed wat een ’11’ is. Iedere tocht leerde ik iets over hoe je moet koersen. Een klein beetje, maar er kwam een echt competitief element in.

In een Franse supermarkt kocht ik een setje wegwerpscheermesjes en een grote bus scheerschuim. In een campingdouche schoor ik voor het eerst mijn benen. Een dag voordat ik voor het eerst de Marmotte ging fietsen.

Terug in Nederland groeide het haar weer op mijn benen, maar ik had iets meegenomen uit Frankrijk dat me blijvend veranderde. Mijn plekje bij de eerste 600 in de Marmotte bracht me een gevoel van koers bij. Onderweg had ik geleerd hoe het is je te meten met andere renners. Dat gevoel wilde ik niet weer kwijt. Ik wilde wedstrijden rijden.

Er volgde een eerste keer Corpus. Na twee rondjes lag ik eraf, en ik zwoer nooit weer terug te komen. €2,50 verspeeld. Het ging veel te hard voor me. Ik zag geen toekomst als coureur.

Een weekje later kwam ik daar op terug. Bij de ICW Eelde. Ik betaalde voor een daglicentie, stapte op. Drie rondjes voor het einde snoot ik mijn neus in het gezicht van Berend Smilda (dat vond hij niet leuk, ik wel), twee rondjes voor het einde ontsnapte ik, een rondje voor het einde werd ik terug gepakt, bij de finish lag ik eraf en finishte is als laatste.

Maar ik wist zeker: dit wil ik weer. Wist ik veel dat ik dan wel met de KNWU te maken zou krijgen.

Inmiddels fiets ik niet meer met blote, ongeschoren benen. Ik heb meerdere keren meegeholpen bij het organiseren van wedstrijden. Ik koop jaarlijks een licentie. En heb onvoorstelbaar veel plezier als amateur – een niveau dat ooit onhaalbaar voor me leek.

Is mijn route bijzonder? Nee, er zijn talloos veel renners die op een dergelijke manier beginnen. Die een andere sport inruilen voor het wielrennen. En die langzaam moeten leren hoe onze sport in elkaar zit. Volgens ons is Tim Krabbé (we noemen zomaar iemand) ooit zo begonnen.

Bij De Koers, het prachtige initiatief op de Groninger Wielerbaan afgelopen zomer, had de HELFT van alle deelnemers geen licentie. Bij het NCK staat altijd een grote groep renners aan de start, zonder licentie. In iedere ICW zijn er renners die nog nooit een koers hebben gereden.

Sommige van die renners komen nooit meer terug, andere worden fantastische renners, weer andere heel matige amateurs en die gaan dan stukjes schrijven voor De Buik.

En het is deze route die vanaf nu niet meer mag. Van onze nobele bond mag niemand meer koersen zonder licentie. Dat vinden we dus stom.

Nee, wij vinden dat ronduit belachelijk. Niet omdat we gratis willen koersen, maar omdat we iedere stumper het gunnen om er een keer afgereden te worden. We gunnen het iedereen om langzaam een beetje renner te worden.

P.s. IK HOEF GEEN LEDENVOORDEEL IK WIL KOERSEN.