De Ronde: uit de buik van het elitepeloton

Daar ga je dan, zaterdagmorgen lekker uitslapen, uurtje rijden en op richting Uithuizermeeden. Uithuizerwatte? Onderweg word het al snel duidelijk, landelijk Gronings bevingsgebied met alle charme van dien. Het blijkt niet ver van Middelstum te liggen, word daar niet die ICW gehouden volgende week? We belandden op een totaal verkeerde plek in Uithuizermeeden, blijkbaar is het toch nog zo groot dat we moeten zoeken naar een sporthal, uiteindelijk vinden we hem aan de rand van het dorp. Een te kleine parkeerplaats staat volledig gevuld met auto’s van ploegleiders, renners en ondersteuning, via de bermen worden brutale inhaal- en parkeer-acties uitgevoerd.

Koffie! Of toch niet…. De gebekte renner naast mij, duidelijk uit de Randstad, krijgt te horen dat de koffie op is, voor hem blijkbaar, ik krijg mijn bakjes leut mee en zoek een plek aan een van de bruin verrookte tafels. Om mij heen strakke nerveuze bekkies, er staat namelijk wind, harde wind. Met windkracht 7 kan het een spektakel gaan worden, gelukkig leert een als weerman fungerende ploeggenoot mij dat het wel wat mee gaat vallen, die wind zwakt wel af. Aan de tafel naast mij zie ik een renner met trillende handen zijn rugnummer tot in perfectie opspelden.

Vooraf de start eerst nog tekenen, met een uiterst aanmoedigend dweilorkest en de lucht van de naastgelegen visboer krabbelen we wat in een hokje met ons nummer, waarschijnlijk had een kruisje ook wel volstaan. Eenmaal weer op de fiets worden we nog bijna omver gemaaid door een verbaasde automobiliste die blijkbaar meer aandacht heeft voor de mannen in lycra dan de rest van het verkeer, een vroegtijdige uitschakeling kon nipt worden voorkomen.

Ergens in een zijstraat vinden we net als voorgaande jaren het startvak, een stel hekken en linten moet de kudde onrustige bizons op hun plaats houden tot het na twaalven is. NWVG, Piels, Kannibaal, ze staan keurig vooraan in het vak, ik sluit keurig aan. Ondertussen slaat bij iedereen de spanning op hun blaas. Een Piels renner duikt de bosjes in achter de Rabobank, gevolgd door een jurylid, dit geheel tot vermaak van zijn ploeggenoten, uitsluiting van de koers kon nipt worden voorkomen door op tijd de boel af te knijpen. Op zoek dan maar naar een Dixi…. Op ruim 500m lopen van het startvak bleken de Dixi’s klaar te staan, tussen de drijvende keutels je plasje achterlatend en weer richting het startvak. Voor ik het vak weer instap verbaas ik mij over de enorme bril waar blijkbaar een renner achter verscholen gaat, Chiel Breukelmans heeft een Sagan achtige bril weten te scoren op een Chinese website blijkt bij navraag. Vanaf ongeveer de 4e rij wacht ik rustig op wat gaat komen.

Omdat de enige trein van heel de omgeving zo nodig om 12 uur door Uithuizermeeden moet rijden is de start een paar minuten later, vanaf vertrek is het gelijk opletten geblazen. We passeren nog start/finish waar een plaatselijke bekende nog iemand neerschiet met het startpistool om vervolgens ‘geneutraliseerd’ te vertrekken. Via de stoep, fietspaden, vluchtheuvels en bermen doet iedereen verwoede pogingen om voorin te belanden, een hoop onrust en gescheld tot gevolg. En dan gebeurt er eigenlijk weinig, door de ongunstige wind blijft de oorlog nog uit, tijd voor een plasje en geen gestress. Het moment dat iedereen wat begint in te dutten draaien we naar links door Lauwersoog, wind en op de kant, koers!! Het peloton barst in stukken en overal zitten renners te harken op het kantje. Zo’n 7-tal waaiers rijden uiteindelijk door Zoutkamp om nog meerdere malen gedeeltelijk samen te voegen en weer te breken. Die koplopers zien we niet meer terug, de grote achtervolgende waaier heb ik gemist en beland in een van de vele waaiers daarachter. Tegen beter weten in draaien we rond, pakken onze wedstrijdkilometers en onderweg een tasje eten bij de verzorging. Ondertussen trekken agenten nog een doorgedraaide automobiliste achter het stuur weg die een poging leek te doen om zoveel mogelijk renners omver te rijden. Niet veel later worden we uit koers gehaald, meer dan 7 minuten achterstand, het is over….

We rijden terug naar Uithuizermeeden, zoeken daar de bruin verrookte tafels en stoelen weer op, we gaan koers kijken, een ene Sagan mist nipt de winst… En de ronde? Winst voor Tijmen Eising.


De Ronde

Ergens op een parkeerplaats, in een middelgrote stad, in het noorden van het land, op een doordeweekse dag. De avond valt en in het schemerlicht verzamelt zich een groep uitgelaten fietsers, hardrijders, wielrenners. Zojuist stonden ze elkaar naar het leven, maar nu blijken ze allemaal vrienden. Ze lachen, schreeuwen en wijzen naar elkaar. Het is donderdagavond, overmorgen is De Ronde en het belooft kutweer te worden. Dat levert zenuwachtig gestuiter op.

Als eerste druipen de Spaakbaarden af. Die gaan dus naar Spaak, waar ze op donderdag hamburgers eten, met gebakken aardappelen en vette mayo. Dat is geen probleem, want Spaakbaarden worden niet opgesteld in De Ronde. Oh wacht, er is een baard die wat langer blijft hangen. Hij helpt een renner die lek heeft gereden. Zo zijn ze. En dat vinden wij super.

Ondertussen is er onenigheid over de uitslag. En dat is belangrijk, want wie wint, krijgt een zak drop. Een Kannibaal, die dit voorjaar al vrijwel alle dropjes mee naar huis heeft genomen maakt aanspraak op de winst, maar de organiserende studenten zijn er flauw van en gunnen hem niks. Hij gaat naar huis met lege handen. Natuurlijk blijkt daar dat hij wel gewonnen heeft. Wij hopen dat hij zijn woede omzet in strijdlust bij De Ronde.

De NWVG lijkt met de voltallige selectie aanwezig. En zoals altijd hoor je ze boven iedereen uit. Het Superrrrmooi schalt over de parkeerplaats. Toch, in het midden is een oud-winnaar van de Ronde juist verbazend stil. Zijn team heeft de koers tactisch gereden en de NWVG-ers hebben beslag gelegd op de meeste ereplaatsen tussen de 20 en de 50. Daarmee doen ze het gemiddeld iets slechter dan de meestrijdende dames. Wij denken dat ze aan het sparen waren.

Vanavond was de derde plek voor Het Talent, dat even om zich heen kijkt, een babbeltje maakt en er dan vandoor scheurt. Vol gas. In zijn foeilelijke geel-en-blauwe pakje buigt hij zich sierlijk over zijn racestuurtje. Als hij op de pedalen gaat staan, is het even stil op de parkeerplaats. Nog een jaar of twee, dan mag hij zijn eerste Ronde rijden. Wij zijn vooral jaloers.

Langzaam volgen de meeste renners, dames en heren, het voorbeeld van de baarden en Het Talent. De studenten klappen de wedstrijdtafel op en smijten die achter in hun koersbak. De laatste achterblijvers worden steeds luider. Ergens staat een bodybuilder grappen te maken. Een Volvo scheurt weg. En een renner van Omega verlaat als laatste de parkeerplaats. Ooit werd hij regelmatig 10e, een eer die hij dit jaar keer op keer aan Karten moet laten.

Wat achterblijft is de verwachting. Terwijl de zon de hemel roze kleurt, weten wij dat het gaat regenen en waaien. Wij weten ook dat de winnaar van vorig jaar, dit jaar de Ronde van Vlaanderen gaat rijden. De Hoogmis van het Wielrennen. Dat is niet waar wij gespannen voor zijn, wij hebben het natuurlijk over de Ronde van Groningen. Dat is zoiets als de Gereformeerde Kerkdienst van het wielrennen.  Het is waaien, regen en smalle weggetjes. Met een klein verschil: een kerkdienst vinden wij kut, dit is fantastisch.


Trainen op de Kardingeberg

De berichten dat vedette Kievit geblesseerd zal moeten afhaken in de komende weken, heeft oude concurrenten hoop gegeven. RonaldH en Billy Bronco (namen die menig vrouwenhart sneller doen kloppen!) hebben naar onconventionele methoden gegrepen om snel een trainingsachterstand te overbruggen. Op de Kardingeberg in Groningen bereiden zij zich voor op het komende wegseizoen.

Met korte sessies bergop en felle sprints bergaf, hopen ze het gat naar de top van het amateurpeloton te dichten. H. en Billy nemen daarbij geen halve maatregelen: voor extra trainingsopbrengst doen ze de trainingen met Tacx, zonder helm en imiteren ze bekende renners uit het profpeloton (Froome). Er zijn Kannibalen die al interesse hebben getoond. Zo liet de tijdrijder Berend Smilda weten dat hij hier een ‘traditie’ van wil maken.

Wat het oplevert is vooralsnog de vraag. Uw reporter denkt dat Bronco zomaar kan uitwijken naar een idiote mountainbikekoers in Schotland en H. wellicht gewoon een paar laffe tijdritjes gaat doen. Geruchten dat deze methoden ‘helemaal niet zijn toegestaan’ wilde de KNWU bevestigen noch ontkennen. Ook Herman Ram liet weten dat hij hier op geen commentaar heeft. Toen Ram leerde dat hij te maken had met uw reporter van De Buik voegde hij er ongevraagd en onnodig aan toe dat hij de benaming ‘Spaakbaard’ kwetsend en onreglementair achtte, maar dat terzijde.

Mochten er ontwikkelingen zijn, dan leest u dat hier het eerst.


Kievit in lappenmand

Norg – via onze speciale verslaggever | De overwinning in de trainingsklassieker te Sleen heeft toch een grotere tol geeist van Harko Kievit dan eerst werd gedacht. Waar de sterkhouder van Team ZAES eerst nog luchtig repte van een “fijn trainingsritje” en nonchalant wat foto’s plaatste van een bos bloemen werd de Leekster wielrenner vandaag gezien in een rolstoel.

Kievit, die bij het maken van de foto ondanks alles toch een duim wist op te steken, wil verder niet veel loslaten over de mysterieuze blessure die hem kennelijk parten speelt. Kwade tongen beweren dat Kievit onder het kopmanschap voor de GP Middelstum uit probeert te komen. Vorig jaar werd hij hier immers in het pak gestoken door de CSG-equipe onder leiding van Jelte Krol, die hiervoor in het heetst van de strijd een klap op z’n helm moest incasseren. Binnen de ploeg is nu discussie ontstaan hoe het gat opgevuld dient te worden. Dennis Steverink meldt zich nadrukkelijk voor het kopmanschap, naar het schijnt. Laat “good old” Jan Hekman dit gebeuren? De tijd zal het uitwijzen.

De Dikke Van Dale heeft laten weten nog geen verzoek te hebben ontvangen om het spreekwoord “lopen als een kievit” te schrappen uit het woordenboek.

 


Middelstum

Over winteren in Spanje

Het zit in ons om in hokjes te denken, om mensen in categorieën te plaatsen. Binnen het cyclisme geldt dat zeker, kijk maar naar de grote hoeveelheid licentie-categorieën die er is. Maar renners worden niet zelden in een categorie geplaatst die niets met een licentie te maken heeft. Tijdrijder, spaakbaard, Flandrien… De lijst is eindeloos.

Eén van de ergste categorieën die er is, nog erger dan Zwift-gebruikers, is de categorie renners die in deze periode van het jaar naar Spanje vertrekt om te trainen. Een beetje lijntjes kweken terwijl je geniet van de Spaanse zon en daar dan mee pronken op Facebook, Strava en Instagram…

Daar word je geen kerel (m/v) van. Maar er zijn nog veel betere redenen om in februari en maart in het hoge noorden te vertoeven. Een opsomming met de belangrijkste redenen:

  1. Dieuwke Kalsbeek. Streng doch rechtvaardig, geliefd en gevreesd. Waag het niet om voor een koers al ingeklikt tegen een auto aan te leunen. Elke zondag in februari vertrekt het peloton in Annen pas wanneer Dieuwke daar toestemming voor geeft (als Burry er tenminste niet doorheen roeptoetert). Meestal verzoekt Dieuwke ons om rustig aan te doen en een beetje respect voor elkaar te hebben. Een verzoek dat steevast in de wind wordt geslagen door het van ongeduld briesende amateurpeloton. Toch staan Dieuwke en alle andere vrijwilligers elke zondag weer in een troosteloos oord er voor te zorgen dat wij kunnen koersen. Hulde! Is er dan nog een minpuntje? Ja. Dieuwke haar niet onknappe dochter Janieke verkiest de Spaanse zon boven de toendra van Annen. Foei!

 

  1. Drop. Dat hebben ze in Spanje niet. Donderdagavond op Corpus den Hoorn wel. Maar dan moet je wel een beetje kunnen sprinten.

 

  1. De beschermheilige van het damespeloton. Is het je al eens opgevallen dat in Annen altijd dezelfde Omega-renner tussen de dames rijdt? Lang, dun en een beetje scheef op z’n zadel zittend. Het is niet dat Marten Veen elke keer onvrijwillig moet lossen in de eerste ronde. Hij moet dit van zijn koersende vriendinnetje. Om haar en de andere rensters van NWVG-Uplus uit de wind te houden dan wel te beschermen tegen de capriolen van Burry en ander overstekend wild.

 

  1. Harken op het kantje, met het hol open. Je kunt er alle clichés van Thijs Zonneveld en Maarten Ducrot bij elkaar op loslaten, maar waaierrijden vormt de basis van het koersen in Noord-Nederland. Je kunt er maar zo snel mogelijk aan wennen. In Spanje kan dat niet, in Annen, Sleen en zelfs op Corpus en in Emmen kan dat meer dan goed.

 

  1. Het binnenblad van Harko Kievit. Tijdens de echte afspraken onaangeroerd, in deze tijd van het jaar nog veel gebruikt. Wees er dus snel bij, straks zie je alleen nog het buitenblad (en het achterwiel) van Harko.

 

  1. Burry. Ligt er tegenwoordig na een halve ronde al af. Pikt dan steevast bij elke waaier aan die hij tegenkomt. Om vervolgens deze waaier in één goede snok helemaal de poep in te rijden en als eerste te lossen. Uitrijden doet hij ook niet vaak. Gelukkig heeft Burry tegenwoordig de uitgebreide mogelijkheden van zijn telefoon en Facebook ontdekt. Als razende reporter doet hij op Facebook live-verslag van de finale en de finish, zodat het volkje dat in Spanje bivakkeert live kan aanschouwen wat ze op dat moment missen.

 

  1. Anna van der Breggen. Wie was dat meisje in de Boels-windstopper en op de smerige Specialized, die zich zo brutaal op kop zette tijdens de Tandje Hoger Dropkoers? Ze bleek ook nog wel aardig door te trekken. Stond daar nou echt Van der Breggen op de bovenbuis? Ja dus! De basis van successen ligt op Corpus den Hoorn.

 

  1. De mongolenwaaier. Een koers waar 80 renners starten levert 80 verschillende verhalen op. Hoe verder je naar beneden gaat in de uitslag, hoe sterker die verhalen worden en hoe slechter de indekkers zijn. Natuurlijk zit je niet door je eigen schuld in de mongolenwaaier, maar kwam dat omdat het voor je brak. Vervolgens kwam je in een waaier waar het totaal niet draaide. Maar gelukkig reed jij in de mongolenwaaier het hardste op kop en liepen die idioten om je heen alleen maar te snokken of te verzaken. Dat je in de laatste ronde nog wel een paar elite-dames, sportklasse-renners en andere breedtesporters uit het wiel reed mag natuurlijk ook niet onvermeld blijven.

 

Heb je nog meer overtuiging nodig? Heerlijk, fietsen langs de Spaanse costa of op Mallorca. Maar die Spaanse zon kan niet op tegen een waterig voorjaarszonnetje of lichte miezerbui wanneer je op een februarimiddag, voorzien van een rugnummertje, aan het zwoegen bent om je vorm te verbeteren. Beter wordt het niet.

 


Krol

Krol voorspelt 10 zeges voor CycleSport.

Groningen – Jelte Krol voorspelt tien zeges voor zijn CycleSport Groningen. „Dat gaan we absoluut halen.” Eerder werden dit soort zege-aantallen ook door de peilers voorspeld, maar na recente tactische blunders veranderde dat en daalde de club in de peilingen. Krol gelooft echter niet dat de peilers dat goed zien.

De politicus deed zijn uitspraken in een baardig wielercafé in Groningen waar, als onderdeel in een interviewserie, alle voorzitters van noordelijke wielerclubs om een voorspelling wordt gevraagd.

Krol gelooft verder dat Team Zaes de grootste partij wordt met 28 overwinningen. Hij hoort op staat namelijk van veel mensen dat ze op Harko Kievit zijn wiel gaan rijden.

De voorzitter denkt niet dat hij kopman zal worden als zijn ploeg de koers gaat regeren, al sluit hij het ook weer niet uit. Krol voelt zich meer meesterknecht dan kopman, zei hij terwijl hij nipte aan een Kwaremont-biertje. En die rol kan hij in de buik van het peloton het best spelen, vindt Krol


Koersen is therapie

Aan alles komt een einde, zo ook aan de GP’s Ekehaar te Annen. Die trainingskoersen doen me verrassend genoeg nogal denken aan de wekelijkse praatsessies met mijn therapeute. Zo regent het, voor m’n gevoel, ALTIJD. Niet hard, met van die goede stevige druppels, maar miezerig. Van dat druilerige halfbakken zoals het alleen hier kan.

Voor aanvang van alle hoofdbrekende diepgang neem je plaats in een te kleine ruimte om daar het gemier en gepeupel van een stel psychosporters aan te moeten horen. Over hoe kut het weer is en hoe versleten hun kleding. Dat die gekke Tsjerk vast wel weer een rondje in wil rijden. Dat ze hopen niet overhoop gereden te worden door een ‘spaakbaard’.

Dat overhoop gereden worden mag je trouwens figuurlijk nemen. Robert (die met de imposante gezichtsbeharing en vooroorlogse Gazelle) rijdt al op de heenweg de stenen uit de straat en duldt zo’n groepje huilende grijze kerels helemaal niet in zijn wiel. Reken er maar op dat die nog mooie prijzen gaat pakken.

De zalvende, zachte stem van mijn therapeute doet mij trouwens steeds meer aan Dieuwke denken… Meer omdat ze me vlak voor aanvang van het sufferfest nog even keihard uit mijn dagdroom haalt. De gedachte vlak voor het begin dat het heus allemaal goed komt, dat het dit keer geen pijn doet en je hier echt maar dan ook echt sterker uit gaat komen. En dan binnen 5 minuten met hartslag 300 probeert te overleven en er maar het beste van maakt.

Gaandeweg de koers kom je steeds meer in het reine met jezelf. Blijf je tegen jezelf herhalen dat de pijn (uit je benen) heus minder word. En er een hele hoop gelijkgestemden zijn. Die gelijkgestemden vind je dan ook. In de mongolenwaaier. Gezellig met de geloste stormvogels, WSV-Emmenaren en die ene gast van Omega. Veel te soignée, maar geen kracht in z’n poten. Halverwege wrijf je de tranen, euhm modder, onder je bril uit je ogen en zet je blik om oneindig. Aan alles komt een einde.

Als je over de finish bolt en je recht op zet valt er een zucht van verlichting over je heen, je kruipt naar de kleedruimte om iets warms aan te trekken en zo’n droge Snelle Jelle burgemeester te maken.

Als ik thuis kom van therapie of Annen of Sleen of de Meerdijk wil ik nog maar één ding. Op de bank liggen onder een kleedje. Koekjes eten. En een aai over m’n bol van m’n lieve vriendinnetje. Helaas zij vind alleen maar dat ik me aanstel en eens moet gaan beginnen met koken. Tsss snapt ook niks van koersen die meid….

Ik kan overigens niet wachten tot ICW Middelstum!!


Annen opgeschrikt door aanslag

Annen – van onze verslaggever

Tijdens de jongste editie van de GP Ekehaar (in de Annervelden te Annen, red.) werd het amateurpeloton opgeschrikt door een incident dat, naar het zich nu laat aanzien, niets minder is dan een schandalige aanslag op één van de voorstanders van de vroege vlucht.

Het was het zoveelste incident in korte tijd (denk bijvoorbeeld aan wat er gisteravond in Zweden gebeurde) waarbij de koers zoals wij deze kennen bedreigd wordt door tuig dat zich niet anders laat omschrijven dan “haatbaard”. Zo noemde geestelijk leider B. Vanderwallah de oerhollandse trainingsritten onlangs nog “nepkoersen” en flirt een splinterbeweging uit de Stad al langer met het al dan niet laten staan van lichaamsbeharing bij coureurs.

De gebeurtenis van afgelopen zondag is een triest dieptepunt in deze serie gebeurtenissen. Naar het zich laat aanzien werd een onschuldige renner bruut van de fiets gereden door, opnieuw, een renner met baard. Volgens getuigenverklaringen ging het hier om M. Abdoelens, dissident van De Kannibaal. De renner in kwestie kwam er met wat kleerscheuren van af, maar het lijkt een kwestie van tijd voordat de baard het peloton opnieuw in beroering brengt.

Volgens B. Smilders, conservatief in hart en nieren, is het tijd dat we de koers teruggeven aan het volk. “Het haar staat ons letterlijk aan de lippen”, aldus Smilders.  “Het peloton is het spuug- en spuugzat dat een klein clubje Bassoneukers het hier voor de rest verpest. Als ik straks patron van het peloton ben wordt het tijd om schoon schip te maken.”

Smilders pleit onder andere voor een baardverbod bij coureurs (getrimde snor is toegestaan, mits deze niet breder is dan 3 centimeter). Ook hippe koffiebarretjes en Rapha-kleding zijn, als het aan Smilders ligt, binnenkort verleden tijd. Over het incident van afgelopen zondag is Smilders duidelijk: “Een grof schandaal dat kennelijk zo maar mag in ons eigen Annen.” Het niet bestraffen van het incident door de jury noemde Smilders tot slot “knettergek”.

 


Omdat gister niet vandaag was, daarom

Omdat het soms meezit op je werk, of omdat het je gewoon geen reet kan schelen en je om half vijf zegt: nu is het genoeg, ik moet naar huis. Omdat je tegen je baas kan zeggen: kijk, ik kom op de fiets, dat is gezond en goed voor het milieu! En omdat hij dat met je eens is. Omdat je hoopt op een goed seizoen en je dus wil koersen. Omdat je het fijn vindt om snot uit je neus te hebben lopen. Omdat die studenten van TH de kas een beetje gevuld moeten hebben. Omdat het niet meer zo smerig koud is.

Daarom ga je naar Corpus. Daarom pomp je ’s ochtends vroeg je banden op, maak je een bidonnetje klaar en gooi je je geliefde rijwiel achterin je auto. Daarom rijd je met klamme handen net iets te hard door Groningen. Daarom overweeg je om zigzaggend door de bomen te rijden, als je moet wachten voor het spoor. Daarom druk je de roestige spelden met een verlopen nummer door je windstopper, zet je je bril achterste voren onder je helm. En daarom vloek je lachend als er een of andere idioot voor de eerste bocht al op de pedalen gaat staan.

Gister was het even lente, scheen de zon en zijn de eerste korte broeken gesignaleerd. Gister ging Wieger van der Wier gewoon 20 micro’s doen. Gister had je een lange zware dag, met veel gezeik. Gister keek je dromend naar websites over fietsen. Gister ging Wieger waarschijnlijk ook 50 kilometer op en neer zijn kantoor. Gister had Marco Hoekstra waarschijnlijk ook grote verhalen (alles om aan de verwachtingen van de buik van het peloton te voldoen). Gister leek de wereld mooi, maar was hij kut, want je kwam te laat thuis en viel in slaap bij DWDD.

Vandaag was het grijs. Vandaag fietste Wieger ook gewoon naar zijn werk. Vandaag lag de weg wat nat. Vandaag was de dag vol gepland met afspraken. Vandaag waren je leerlingen vervelend, of vandaag duurden de vergaderingen lang, vandaag moest je kutklusjes doen, vandaag was je baas chagrijnig, of vandaag was de secretaresse ziek, vandaag had je veel patienten, vandaag deden de machines het niet, of vandaag was er iemand jarig op kantoor.

Wat er vandaag ook was, wat er gister ook gebeurde, dat maakte allemaal geen fuck uit. Want nu is het rock ’n roll. Nu is de wielerbaan, met z’n zachte rollende bochten, met zijn mooie rockende asfalt, met Wieger van der Wier die ieder half rondje twee aanvallen weet te plaatsen en er dus vandoor gaat met beide zakken drop.

Omdat het gister niet vandaag was, daarom. Want vandaag was je weer even renner.