Middelstum

Over winteren in Spanje

Het zit in ons om in hokjes te denken, om mensen in categorieën te plaatsen. Binnen het cyclisme geldt dat zeker, kijk maar naar de grote hoeveelheid licentie-categorieën die er is. Maar renners worden niet zelden in een categorie geplaatst die niets met een licentie te maken heeft. Tijdrijder, spaakbaard, Flandrien… De lijst is eindeloos.

Eén van de ergste categorieën die er is, nog erger dan Zwift-gebruikers, is de categorie renners die in deze periode van het jaar naar Spanje vertrekt om te trainen. Een beetje lijntjes kweken terwijl je geniet van de Spaanse zon en daar dan mee pronken op Facebook, Strava en Instagram…

Daar word je geen kerel (m/v) van. Maar er zijn nog veel betere redenen om in februari en maart in het hoge noorden te vertoeven. Een opsomming met de belangrijkste redenen:

  1. Dieuwke Kalsbeek. Streng doch rechtvaardig, geliefd en gevreesd. Waag het niet om voor een koers al ingeklikt tegen een auto aan te leunen. Elke zondag in februari vertrekt het peloton in Annen pas wanneer Dieuwke daar toestemming voor geeft (als Burry er tenminste niet doorheen roeptoetert). Meestal verzoekt Dieuwke ons om rustig aan te doen en een beetje respect voor elkaar te hebben. Een verzoek dat steevast in de wind wordt geslagen door het van ongeduld briesende amateurpeloton. Toch staan Dieuwke en alle andere vrijwilligers elke zondag weer in een troosteloos oord er voor te zorgen dat wij kunnen koersen. Hulde! Is er dan nog een minpuntje? Ja. Dieuwke haar niet onknappe dochter Janieke verkiest de Spaanse zon boven de toendra van Annen. Foei!

 

  1. Drop. Dat hebben ze in Spanje niet. Donderdagavond op Corpus den Hoorn wel. Maar dan moet je wel een beetje kunnen sprinten.

 

  1. De beschermheilige van het damespeloton. Is het je al eens opgevallen dat in Annen altijd dezelfde Omega-renner tussen de dames rijdt? Lang, dun en een beetje scheef op z’n zadel zittend. Het is niet dat Marten Veen elke keer onvrijwillig moet lossen in de eerste ronde. Hij moet dit van zijn koersende vriendinnetje. Om haar en de andere rensters van NWVG-Uplus uit de wind te houden dan wel te beschermen tegen de capriolen van Burry en ander overstekend wild.

 

  1. Harken op het kantje, met het hol open. Je kunt er alle clichés van Thijs Zonneveld en Maarten Ducrot bij elkaar op loslaten, maar waaierrijden vormt de basis van het koersen in Noord-Nederland. Je kunt er maar zo snel mogelijk aan wennen. In Spanje kan dat niet, in Annen, Sleen en zelfs op Corpus en in Emmen kan dat meer dan goed.

 

  1. Het binnenblad van Harko Kievit. Tijdens de echte afspraken onaangeroerd, in deze tijd van het jaar nog veel gebruikt. Wees er dus snel bij, straks zie je alleen nog het buitenblad (en het achterwiel) van Harko.

 

  1. Burry. Ligt er tegenwoordig na een halve ronde al af. Pikt dan steevast bij elke waaier aan die hij tegenkomt. Om vervolgens deze waaier in één goede snok helemaal de poep in te rijden en als eerste te lossen. Uitrijden doet hij ook niet vaak. Gelukkig heeft Burry tegenwoordig de uitgebreide mogelijkheden van zijn telefoon en Facebook ontdekt. Als razende reporter doet hij op Facebook live-verslag van de finale en de finish, zodat het volkje dat in Spanje bivakkeert live kan aanschouwen wat ze op dat moment missen.

 

  1. Anna van der Breggen. Wie was dat meisje in de Boels-windstopper en op de smerige Specialized, die zich zo brutaal op kop zette tijdens de Tandje Hoger Dropkoers? Ze bleek ook nog wel aardig door te trekken. Stond daar nou echt Van der Breggen op de bovenbuis? Ja dus! De basis van successen ligt op Corpus den Hoorn.

 

  1. De mongolenwaaier. Een koers waar 80 renners starten levert 80 verschillende verhalen op. Hoe verder je naar beneden gaat in de uitslag, hoe sterker die verhalen worden en hoe slechter de indekkers zijn. Natuurlijk zit je niet door je eigen schuld in de mongolenwaaier, maar kwam dat omdat het voor je brak. Vervolgens kwam je in een waaier waar het totaal niet draaide. Maar gelukkig reed jij in de mongolenwaaier het hardste op kop en liepen die idioten om je heen alleen maar te snokken of te verzaken. Dat je in de laatste ronde nog wel een paar elite-dames, sportklasse-renners en andere breedtesporters uit het wiel reed mag natuurlijk ook niet onvermeld blijven.

 

Heb je nog meer overtuiging nodig? Heerlijk, fietsen langs de Spaanse costa of op Mallorca. Maar die Spaanse zon kan niet op tegen een waterig voorjaarszonnetje of lichte miezerbui wanneer je op een februarimiddag, voorzien van een rugnummertje, aan het zwoegen bent om je vorm te verbeteren. Beter wordt het niet.

 


Krol

Krol voorspelt 10 zeges voor CycleSport.

Groningen – Jelte Krol voorspelt tien zeges voor zijn CycleSport Groningen. „Dat gaan we absoluut halen.” Eerder werden dit soort zege-aantallen ook door de peilers voorspeld, maar na recente tactische blunders veranderde dat en daalde de club in de peilingen. Krol gelooft echter niet dat de peilers dat goed zien.

De politicus deed zijn uitspraken in een baardig wielercafé in Groningen waar, als onderdeel in een interviewserie, alle voorzitters van noordelijke wielerclubs om een voorspelling wordt gevraagd.

Krol gelooft verder dat Team Zaes de grootste partij wordt met 28 overwinningen. Hij hoort op staat namelijk van veel mensen dat ze op Harko Kievit zijn wiel gaan rijden.

De voorzitter denkt niet dat hij kopman zal worden als zijn ploeg de koers gaat regeren, al sluit hij het ook weer niet uit. Krol voelt zich meer meesterknecht dan kopman, zei hij terwijl hij nipte aan een Kwaremont-biertje. En die rol kan hij in de buik van het peloton het best spelen, vindt Krol


Koersen is therapie

Aan alles komt een einde, zo ook aan de GP’s Ekehaar te Annen. Die trainingskoersen doen me verrassend genoeg nogal denken aan de wekelijkse praatsessies met mijn therapeute. Zo regent het, voor m’n gevoel, ALTIJD. Niet hard, met van die goede stevige druppels, maar miezerig. Van dat druilerige halfbakken zoals het alleen hier kan.

Voor aanvang van alle hoofdbrekende diepgang neem je plaats in een te kleine ruimte om daar het gemier en gepeupel van een stel psychosporters aan te moeten horen. Over hoe kut het weer is en hoe versleten hun kleding. Dat die gekke Tsjerk vast wel weer een rondje in wil rijden. Dat ze hopen niet overhoop gereden te worden door een ‘spaakbaard’.

Dat overhoop gereden worden mag je trouwens figuurlijk nemen. Robert (die met de imposante gezichtsbeharing en vooroorlogse Gazelle) rijdt al op de heenweg de stenen uit de straat en duldt zo’n groepje huilende grijze kerels helemaal niet in zijn wiel. Reken er maar op dat die nog mooie prijzen gaat pakken.

De zalvende, zachte stem van mijn therapeute doet mij trouwens steeds meer aan Dieuwke denken… Meer omdat ze me vlak voor aanvang van het sufferfest nog even keihard uit mijn dagdroom haalt. De gedachte vlak voor het begin dat het heus allemaal goed komt, dat het dit keer geen pijn doet en je hier echt maar dan ook echt sterker uit gaat komen. En dan binnen 5 minuten met hartslag 300 probeert te overleven en er maar het beste van maakt.

Gaandeweg de koers kom je steeds meer in het reine met jezelf. Blijf je tegen jezelf herhalen dat de pijn (uit je benen) heus minder word. En er een hele hoop gelijkgestemden zijn. Die gelijkgestemden vind je dan ook. In de mongolenwaaier. Gezellig met de geloste stormvogels, WSV-Emmenaren en die ene gast van Omega. Veel te soignée, maar geen kracht in z’n poten. Halverwege wrijf je de tranen, euhm modder, onder je bril uit je ogen en zet je blik om oneindig. Aan alles komt een einde.

Als je over de finish bolt en je recht op zet valt er een zucht van verlichting over je heen, je kruipt naar de kleedruimte om iets warms aan te trekken en zo’n droge Snelle Jelle burgemeester te maken.

Als ik thuis kom van therapie of Annen of Sleen of de Meerdijk wil ik nog maar één ding. Op de bank liggen onder een kleedje. Koekjes eten. En een aai over m’n bol van m’n lieve vriendinnetje. Helaas zij vind alleen maar dat ik me aanstel en eens moet gaan beginnen met koken. Tsss snapt ook niks van koersen die meid….

Ik kan overigens niet wachten tot ICW Middelstum!!


Annen opgeschrikt door aanslag

Annen – van onze verslaggever

Tijdens de jongste editie van de GP Ekehaar (in de Annervelden te Annen, red.) werd het amateurpeloton opgeschrikt door een incident dat, naar het zich nu laat aanzien, niets minder is dan een schandalige aanslag op één van de voorstanders van de vroege vlucht.

Het was het zoveelste incident in korte tijd (denk bijvoorbeeld aan wat er gisteravond in Zweden gebeurde) waarbij de koers zoals wij deze kennen bedreigd wordt door tuig dat zich niet anders laat omschrijven dan “haatbaard”. Zo noemde geestelijk leider B. Vanderwallah de oerhollandse trainingsritten onlangs nog “nepkoersen” en flirt een splinterbeweging uit de Stad al langer met het al dan niet laten staan van lichaamsbeharing bij coureurs.

De gebeurtenis van afgelopen zondag is een triest dieptepunt in deze serie gebeurtenissen. Naar het zich laat aanzien werd een onschuldige renner bruut van de fiets gereden door, opnieuw, een renner met baard. Volgens getuigenverklaringen ging het hier om M. Abdoelens, dissident van De Kannibaal. De renner in kwestie kwam er met wat kleerscheuren van af, maar het lijkt een kwestie van tijd voordat de baard het peloton opnieuw in beroering brengt.

Volgens B. Smilders, conservatief in hart en nieren, is het tijd dat we de koers teruggeven aan het volk. “Het haar staat ons letterlijk aan de lippen”, aldus Smilders.  “Het peloton is het spuug- en spuugzat dat een klein clubje Bassoneukers het hier voor de rest verpest. Als ik straks patron van het peloton ben wordt het tijd om schoon schip te maken.”

Smilders pleit onder andere voor een baardverbod bij coureurs (getrimde snor is toegestaan, mits deze niet breder is dan 3 centimeter). Ook hippe koffiebarretjes en Rapha-kleding zijn, als het aan Smilders ligt, binnenkort verleden tijd. Over het incident van afgelopen zondag is Smilders duidelijk: “Een grof schandaal dat kennelijk zo maar mag in ons eigen Annen.” Het niet bestraffen van het incident door de jury noemde Smilders tot slot “knettergek”.

 


Omdat gister niet vandaag was, daarom

Omdat het soms meezit op je werk, of omdat het je gewoon geen reet kan schelen en je om half vijf zegt: nu is het genoeg, ik moet naar huis. Omdat je tegen je baas kan zeggen: kijk, ik kom op de fiets, dat is gezond en goed voor het milieu! En omdat hij dat met je eens is. Omdat je hoopt op een goed seizoen en je dus wil koersen. Omdat je het fijn vindt om snot uit je neus te hebben lopen. Omdat die studenten van TH de kas een beetje gevuld moeten hebben. Omdat het niet meer zo smerig koud is.

Daarom ga je naar Corpus. Daarom pomp je ’s ochtends vroeg je banden op, maak je een bidonnetje klaar en gooi je je geliefde rijwiel achterin je auto. Daarom rijd je met klamme handen net iets te hard door Groningen. Daarom overweeg je om zigzaggend door de bomen te rijden, als je moet wachten voor het spoor. Daarom druk je de roestige spelden met een verlopen nummer door je windstopper, zet je je bril achterste voren onder je helm. En daarom vloek je lachend als er een of andere idioot voor de eerste bocht al op de pedalen gaat staan.

Gister was het even lente, scheen de zon en zijn de eerste korte broeken gesignaleerd. Gister ging Wieger van der Wier gewoon 20 micro’s doen. Gister had je een lange zware dag, met veel gezeik. Gister keek je dromend naar websites over fietsen. Gister ging Wieger waarschijnlijk ook 50 kilometer op en neer zijn kantoor. Gister had Marco Hoekstra waarschijnlijk ook grote verhalen (alles om aan de verwachtingen van de buik van het peloton te voldoen). Gister leek de wereld mooi, maar was hij kut, want je kwam te laat thuis en viel in slaap bij DWDD.

Vandaag was het grijs. Vandaag fietste Wieger ook gewoon naar zijn werk. Vandaag lag de weg wat nat. Vandaag was de dag vol gepland met afspraken. Vandaag waren je leerlingen vervelend, of vandaag duurden de vergaderingen lang, vandaag moest je kutklusjes doen, vandaag was je baas chagrijnig, of vandaag was de secretaresse ziek, vandaag had je veel patienten, vandaag deden de machines het niet, of vandaag was er iemand jarig op kantoor.

Wat er vandaag ook was, wat er gister ook gebeurde, dat maakte allemaal geen fuck uit. Want nu is het rock ’n roll. Nu is de wielerbaan, met z’n zachte rollende bochten, met zijn mooie rockende asfalt, met Wieger van der Wier die ieder half rondje twee aanvallen weet te plaatsen en er dus vandoor gaat met beide zakken drop.

Omdat het gister niet vandaag was, daarom. Want vandaag was je weer even renner.


De wind

Die wind komt er. Dat is tenminste een belofte die stand houdt. En dat is nou typisch de wind: je kan er van op aan. Dat ‘ie komt tenminste, dat weet je zeker. Hoe ‘ie komt, dat is altijd maar afwachten. Het kan een bries zijn die het peloton zenuwachtig maakt, maar nét niet genoeg kracht heeft om de boel aan stukken de sleuren.

Het kan ook een oostenwind met kracht 5 zijn die jongens, mannen, meisjes en vrouwen doet roepen om hun moeder. Zo’n wind waait nog wel eens in Annen, gek genoeg. Verder gebeurt er niet veel in Annen, durven wij wel te beweren. Maar dát wel, en dat is eigenlijk ook gewoon genoeg.

Genoeg om te zorgen dat er vijf dames over de streep kwamen. Of er meer startten is maar de vraag. Waar die dan zijn gebleven is ook zo’n vraag. Het schijnt dat men nog steeds aan het zoeken is, in steeds grotere cirkels rond Annen. We kregen zojuist bericht dat er een NVWGUPLUSofzo armstuk is gevonden rond Beilen. Maar goed, tot zover de andere sport. We gaan ook geen verslagen schrijven over elk korfbalveld waar we langs zijn gefietst.

Er stond ook genoeg wind om het elitepeloton te blenderen. Cor van Leeuwen won, schijnt dat er verder niemand bij ‘m achterop zat. Gaan we dan maar van uit. Peter Merx verloor een sprint en werd tweede, dat hoor je ook bijna nooit. Misschien zat ‘ie toch bij Cor achterop, Frank Thomson werd vierde, straffe kost. Ook zo’n roeier die opeens een leuke sport heeft ontdekt. Deze heeft alleen geen studentikoos accent. Mwoah, minder in ieder geval. Het “superrrrmooi” rolt alsnog vrij makkelijk van de tong. Maar goed, genoeg over de tong van Frank. We glijden bij de gedachte al bijna van ons krukje. Van het peloton was niet veel meer over, dat lag ook in stukjes uiteen. De achterste stukjes werden daarbij ingehaald door de kopgroep van de amateurs. Lijkt ons helemaal niet leuk.

Die kopgroep was al na de eerste bocht gevlogen. Mooi kut voor de rest van het peloton, want daarna is er natuurlijk weinig meer aan. Robert Haaijema (Spaakbaard) legde zich er niet bij neer en maakte de sprong naar de kopgroep nog net op tijd. Hulde. Niet geschoten is altijd mis. Baard er af en een fiets uit deze eeuw kopen, dan lukt het ook gewoon om de laatste ronde in de kopgroep te blijven zitten.

Er won een fietsenmaker met zeeën van tijd. Een bodybuilder met zeeën van tijd werd tweede. Een Smilda derde. Een aantal geloste eliterenners mengde zich in de sprint om de winst bij de amateurs zodat ze nog een mooie 16e plek uit het vuur konden slepen. Allard Neijmeijer ging daar zeer verdienstelijk mee aan de haal. De amateurkopgroep feliciteerde hem na de koers hartelijk en was blij dat ze een bijdrage heeft kunnen leveren aan dit schitterende resultaat. Op naar volgende week.


Krol verbaast vriend en vijand

Slechts enkele minuten na het aantreden als voorzitter van CSG plaatste Jelte Krol zijn eerste straffe stoot. Met behulp van het ruim bemeten kasoverschot van de vereniging had het zijne Krolheid behaagd zichzelf te klonen teneinde de flinke waslijst verbeterpunten binnen de eerste 100 dagen van zijn aanstelling weg te werken. Aan de hand van een aantal speerpunten waar seizoen 1 tot en met 5 van Game of Thrones jaloers op zou zijn zette het bestuur Krol de lijnen uit voor de komende decennia. De massaal toegestroomde Klik!-dames toonden zich allebei bijzonder gecharmeerd van de gebroeders Krol en staken desgevraagd goedkeurend de duim omhoog.


Dropkoersen

Omdat die dropkoersen op een hoeretijdstip beginnen wegens een gebrek aan daglicht aan de achterkant van de middag kom je gehaast aan op Corpus. Voordat je het hek doorrijdt zie je nog net Bert van der Tuuk in z’n blote reet voor een patserbak staan met “TUUK” in de nummerplaat. De koersbroek moet aan, even een uurtje z’n eliterenners van NWVG naar de voorposten vloeken. Snel een nummer halen. Terwijl de sterke verhalen van Burry, Paul de Haan en Marco Hoekstra je op luid volume om de oren vliegen meld je je bij een dikke student en een bleu meisje van TH. Verlekkerd kijk je naar de zak drop, die zal wel weer voor een prof of conti-renner zijn straks. Paul de Haan of Allard Neijmeijer van de Stormvogels zijn ook goede kandidaten. Ach, maakt niet uit. Lekker meerijden is vandaag genoeg, dat maak je jezelf in ieder geval wijs.

Even de rest van de deelnemers scannen. Ah, een veertiger met een ligstuur. Daar maar even uit de buurt blijven. Wat zenuwachtige toerders waarvan er 1 als eens eerder op Corpus heeft gereden. Hij vertelt nu de rest hoe het moet en dat het heel erg meevalt allemaal. Een bultje amateurrenners dat deze koers veel te serieus neemt kijkt bewonderend naar wat profs en semi-profs. Alles op alles om straks in de ontsnapping te zitten met Bauke of Tom-Jelte.

Wieger van der Wier plant alvast de eerste ontsnappingspoging. Er zullen er nog circa 45 volgen het komende uur. Josbert de Vries houdt ‘m nu al nauwlettend in de gaten. Alle Smilda’s staan ook te loeren, alles om de sprint te ontlopen.

Eenmaal van start valt het op dat Harko Kievit alleen maar in het laatste wiel hangt en op het binnenblad rijdt. Als het niet opvalt vertelt hij je dat nog even onderweg. Het eerste half uur probeert het complete ledenbestand van CSG bij toerbeurt weg te rijden. Het laatste half uur zie je niemand meer. Het stikt dan wel van de omhooggevallen eliterenners die hun  sprinttrein aanscherpen. Nietsontziend rammen ze naar voren, de Ronde van Groningen is namelijk al bijna. Nog maar een paar weken totdat ze genadeloos naar huis worden gereden door de grote ploegen.

Tom Akkerman staat inmiddels al langs de kant. Burry wordt inmiddels voor de derde keer gedubbeld, net als een bultje jongens en meisjes met veel te kleine verzetjes. Een aantal dikke toerders en nieuwbakken wedstrijdrensters fietst stug door, wat levensgevaarlijke situaties oplevert bij het inhalen. In de bocht voor de streep raakt er iemand in de berm die bij het terugsturen valt en 4 man meeneemt. Gerdin Boelens is 1 van de slachtoffers nadat hij eerder dat uur al lek heeft gereden.

Finish. Er wint iemand die daar heel blasé over doet. Besmuikt worden de dropjes in de achterzak gestopt, massaal druipt men af. Door het kutweer regende het lekke banden en de 25 finishers zien er uit als mijnwerkers. Verkleumd druip je af naar huis en maak je jezelf wijs dat dit weer een geweldige training was en de eerste overwinning niet lang op zich kan laten wachten.

 


transfercarrousel

De transfercarrousel

Het is elke winter weer een hot topic, de transfercarrousel. Traditioneel begint het vanaf half november, wanneer Annen met rasse schreden nadert, te gonzen in de wandelgangen. Renners met ambitie maken de overstap naar de grote jongens, renners met iets minder ambities of met kinderen doen een stapje terug. En dan zijn er nog de nodige transfers binnen het amateurpeloton. Kortom, het is onrustig in de kelder van het noordelijke cyclisme.

Elke winter is er weer genoeg om over te praten, twitteren, Facebooken wanneer je geen zin hebt om op te Tacx te springen. En aangezien de meeste renners in Annen rondrijden in een samenraapsel van kleding waar zelfs Jelte Krol zich voor zou schamen, hebben wij de de meest in het oog springende transfers op een rijtje gezet.

Om maar meteen met Jelte Krol te beginnen: Macht is verslavend, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Nadat hij jarenlang de studenten van Tandje Hoger zijn wil oplegde, is hij sinds kort voorzitter bij CycleSport. Bij CycleSport heeft een heuse leegloop plaatsgevonden. Tim Weerkamp vertrok naar de NWVG om elite te worden, supermooi! De Kannibaal wist Frank Thomson en één derde van het trio Berend Smilda los te weken, waardoor er nog slechts één derde van Berend Smilda bij CSG fietst. Gelukkig blijven ene Tsjerk en ene Jeroen wel en kan Jelte zelf ook nog wel een houtje trappen mits hij de speciaalbiertjes laat staan.

Bij de Kannibaal is er deze winter weer kwistig rondgestrooid met koerspetjes en en sokken. Want naast dat ze nu twee derde van Berend Smilda bezitten, is Pieter Verhoeven zijn boezemvriend Maurice ‘Maupie’ Zaal achterna gegaan om elite te worden. Toch verliest de amateurploeg van de Kannibaal enkele voorname speerpunten. ‘Yoko’ Onno Voerman gaat zijn geluk beproeven bij de elites en Mark Boelens maakt de overstap naar Cicli Basso. Daar staat de komst van voormalig hardloper Bas Eefting tegenover. Ook schijnt elite-ploegleider Gerdin Boelens scherper te staan dan ooit…

In het geval van Cicli Basso zijn we blij dat nog niet alle clubs hun kleding voor 2017 hebben ontvangen. Superlelijk is het enige woord wat bij ons opkomt. Het lijkt erop dat alle baardmannetjes behalve Mark ten Cate zich hier hebben verzameld om onder leiding van Bart van de Walle en Mark Boelens het peloton onveilig te maken. Een groepje ruwe diamanten, die onder leiding van deze twee ervaren rotten hoge ogen kunnen gooien. In de gaten houden, hun kleding valt in ieder geval op!

Schokkend nieuws vanuit het borrelcafé de Pintelier. Dit jaar rijdt er geen enkele Tandje Hoger renner bij de sportklasse! Waar zijn de tijden van Jentse Top en Jeroen Bax gebleven? Allemaal amateur dus, zonder Pieter Verhoeven helaas. Maar wie wel? Bekende namen als Mark ten Cate, Roeland Kamp en Mart Menger blijven. Maar ook nieuwe gezichten vanuit de sportklasse. De siamese tweeling Berteld Braaksma en Matthijs Dijkstra is een tandem om goed in de gaten te houden!

Dan is er natuurlijk het sterrenensemble Team Zaes van Jan Hekman en Harko Kievit, het lijkt jandorie Team Sky wel. En om het nog erger te maken is er zelfs versterking gekomen in de vorm van Jan Terpstra en Dennis Steverink. Wat een klasse en kwaliteit in één team, op papier onverslaanbaar…

Vanuit het verre oosten ook veel transfernieuws. Elt Jan Tiggelaar en Mats Mellema hebben Omega verruild voor de Stormvogels. Naar verluidt hebben de Stormvogels een sterk team komend jaar, met onder andere ook de nieuwe aanwinst Nick Zuidema. Maar Gert de Veen en de zijnen hebben ook enkele vette vissen binnen gehaald. Zo schijnt Glenn Clermonts serieus aan het trainen te zijn en schijnt zelfs Joost Posthuma zijn comeback te maken bij de Groene Trein

Velo51 is en blijft een team om rekening mee te houden. Natuurlijk dankzij de vaste waarden Pim v/d Berg en René Mink v/d Werf. Maar dit seizoen gaat niemand minder dan Gert Jakobs voor dit team rijden. Op verschillende social media kwam naast de hashtag #derannnnnnnn ook al de hashtag #kleinehein voorbij. We willen niet aan koersvervalsing doen, maar je doet er verstandig aan om dit wiel te houden op de Limietweg

En ook bij de dames zijn er allemaal nieuwe shirtjes, ploegen en meisjes in nieuwe shirtjes en ploegen, waardoor ze dit jaar allemaal in andere ploegen en shirtjes achter elkaar aan gaan rijden.


Annen 1 te Annen

De kop is er af. De kop was er eigenlijk gisteren al af, want toen werden er trainingskoersen gereden op de Meerdijk te Emmen. Maar eigenlijk telt dat niet, want het seizoen is begonnen als Ekehaar 1 verreden is. Ekehaar wordt tegenwoordig verreden in Annen, eigenlijk niet leuk voor Ekehaar. Nu is daar, zeker sinds het plaatselijke café ter ziele, écht geen zak meer te doen. Maar soit. Annen dus.

Was er iets te melden? Zat. Iets noemenswaardigs? Mwoah. Bij de eliterenners was het een weerzien waarbij er ouderwets populair werd gedaan. Pikkies. Debutanten maakten geen slechte indruk: Tim Weerkamp reed professioneel lek voor de eerste bocht, het verstoppen voor de Ronde van Groningen is begonnen. Ook de nieuwbakken Kannibaal-elites deden het goed. Patrick van der Duin vierde het uitblijven van een knieblessure deze winter met een mooie vijfde plaats. Sjoerd Beukenoot maakte de meeste indruk: hij reed op dezelfde dag een etappe in Madagascar én een trainingskoers in Annen. Hulde!

Bij de amateurs was het, mede door het compleet ontbreken van de wind, een optocht naar de streep. Een groepje dappere krabbers probeerde het, bleef drie ronden weg, maar werd teruggereden. Onderweg schepte Gert de Veen op dat hij al de nodige winterkilo’s kwijt was. Dat was echt goed te zien. Het fenomeen “Ullrichwinter” had sowieso flink om zich heen geslagen in het amateurpeloton, amai. Daar over gesproken: Bart “Burry” van Zeilen plaatste na de eerste bocht een splijtende demarrage, zakte terug en werd verder niet meer gezien.

Allerlei bebaarde renners van divers pluimage probeerden weg te raken. Tevergeefs. Met het thuisblijven van Harko Kievit (“al die renners nemen de trainingskoersen veel te serieus, ze rijden op m’n wiel”) moest Jan Hekman de kleuren van Zaes verdedigen. Doordat hij de renners van CSG wist te overtuigen dat ze het gat op hun eigen renner in de kopgroep (Tsjerk Rozema, onthoudt die naam) moesten dichtrijden zat hij in een zetel richting de streep. De sluwe vos deed het weer en werd tweede! De renners van Tandje Hoger hebben nog veel te leren. Roepen en hard fietsen kunnen ze al, nu nog koersinzicht kweken. Bij de Kannibaal staat een mix van oudgedienden en getrimde baarden te trappelen om er iets van te maken dit seizoen. De eerste tekenen waren niet slecht. Ook niet goed trouwens.

Tot slot de dames: er waren er een stuk of 12 en ze reden achter elkaar aan.

Tot zover, tot volgende week.