ICW Ronostrand; een gastbijdrage!

Een normaal mens zou de logica van het monteren van noppenbanden op een racefiets compleet ontgaan. Helemaal als er in die banden niet 10 of 8, maar slechts 1,5 bar blijkt te zitten om daar vervolgens een uur lang mee door/over/om de bagger/mul zand/bos/heide/trappen/heuvels/speeltoestellen en andere sadistisch geplaatste obstakels te raggen tot het melkzuur uit de oren spuit en/of de onderdelen weer vanzelf van die fiets lazeren. Ook belangrijk: crossers sturen kut, rijden kut, het kost je minimaal een paar remblokken en ketting per wedstrijd en een set wielen per seizoen. Om maar niet te beginnen over de ontwrichte sleutelbeenderen, blauwe plekken en andere onvermijdelijke lichamelijke ellende.

Zoals Philippe Geubels al zei: wat was ik graag bij de vergadering waar Cyclocross bedacht is, geweest.

Komt daar nog eens bij dat het de meeste CX-evenementen gepland worden in de seizoenen die gepaard gaan met het meest ongekende hoereweer: Regen, sneeuw, hagel, wind en temperaturen die meestal een paar graden rond het vriespunt zitten. Voor minder dan code oranje doen cyclocrossers het over het algemeen niet. (want: hoort zo)

Dus bij elke cross weer hetzelfde liedje: durf ik nu ook zo’n snelpak aan of fiets ik daar niet hard genoeg voor? (waarschijnlijk wannabe) Welke handschoenen/wanten doe ik aan of helemaal niet? (want watje) Overschoenen? (alleen dunne, anders niet soignée) Klakske of muts (1e is soignée, 2e is lekker warm). Blote benen? (nee mafketel, je hebt ze al een maand niet geschoren).

Van die dingen.

Redenen voor de Noordelijke Renners om zich toch in te laten met dergelijke stompzinnigheid? Het palmarès van ene M. Van der Poel is daar ongetwijfeld één van. Wat deze meneer op een crossfiets kan, daar kunnen de meesten van ons alleen van dromen. (doet Berend Slagter ook, om dan direct een Wiggo’tje te pullen op de eerste de beste CSG CX-training) Verder zijn de Crosswedstrijdjes van het ICW een mooie manier om niet helemaal in te kakken in de winter en jezelf in januari 5/10/15 kilo verder terug te vinden. Je maakt jezelf misschien ook wijs dat dit zeker helpt om het komende voorjaar een keer niét volledig naar de tering gereden te worden tijdens Ekehaar 1, 2, 3 of Sleen 1. Óf het moet zijn omdat áls je dan toch de modder en de bossen in moet, je dat dan maar beter op een CX-fiets kan doen dan op een MTB. (het oog wil ook wat tenslotte)

Maar misschien wel de belangrijkste reden: Omdat het zo verdomde gaaf is als men bij Tandje Hoger de parcoursbouwer heeft losgelaten op het Ronostrand.

Guur windje uit het oosten, -1 op de Garmin, natte sneeuw en duizendmiljoen kuub mul zand. Mijn fietsenmaker stond handenwrijvend bij het affiche terwijl ik me de hele week aan het afvragen was waarom ik dit in mijn hoofd had gehaald. Trimunt had me al zo’n beetje alle draaiende en remmende delen van mijn fiets gekost en dit parcours was zo’n beetje gelijk aan een uur lang door vloeibaar grit 400 schuurpapier rijden.

En tóch doen hè?

Toch doen. ±30 man voor mannen 19+ cross aan de start, een parcours om het meertje van het Ronostrand rond bomen, speeltoestellen, door bosjes, schuin kantje (kut, dus mooi) en zand. Diep, mul, grof, nat, half nat, klotezand. Heerlijk.

Over de wedstrijd zelf kunnen we redelijk kort zijn: de top 3 heb ik 2 keer gezien. 1 keer bij de start en de keer dat ze me op een ronde zetten. Van der Duin gaf gas en ging er vandoor met de Bax. Paar mannetjes van TH die al aardig in orde waren, twee Kannibalen die hard reden en daarmee al duidelijk klaar zijn om het komende seizoen weer helemaal niks te winnen. Dan natuurlijk ons krabbers en één 60+’er die gewoon alle ICW-wedstrijden rijdt, steevast als laatste finisht en daarmee dus waarschijnlijk er gewoon met het klassement vandoor muist. Tim Weerkamp blijkt naast het roeien ook te kunnen crossen en Tsjerk Rozema was zó boos om het feit dat-ie drie keer gechicked werd, dat hij zijn derailleur in tweeën trapte. Ook een vermelding waard.

Dat zand? Rijden, ploegen, spartelen, ploeteren, rennen, struikelen, vallen en weer opstaan. Met een ijzersmaak in je mond, je hartslag op 180 en je verstand op nul. Er zijn weinig mooiere dingen om in de winter te doen. Hulde aan de organisatie: de Ronocross heeft het al in zich een echte klassieker te worden.

Of is dat het al.

Grote afwezigen: Tom A., Harko K., Sythe V., alle Boelensen en Marten V.

(Insiders hebben Marten overigens op een MTB gespot bij het Ronostrand, niet verder vertellen)

PS: Goed nieuws van de fietsenmaker. Het frame is nog te redden.