Annen 1

Onrustig slenter ik door het huis. Vermoedelijk zegt m’n vriendin iets tegen me. Het geluid komt me in ieder geval bekend voor. Nogmaals dat geluid, dwingerder nu. Ja, het zal inderdaad m’n vriendin wel zijn. Met man en macht probeer ik hersencapaciteit naar m’n oren te sturen, ik vang terloops wat woorden op, maar m’n gedachten dwalen al weer af voordat ik er iets samenhangends van kan fantaseren. Waarschijnlijk ligt dat dit keer aan mij. Ik ben namelijk bezig met de koers.

Bibberend sta ik aan de streep. Eerst schieten de eliterenners in gang. Wat beloftemannetjes missen de start, zitten gelijk op een gaatje en zijn er al af gewapperd voordat de koers goed en wel gestart is. Hun probleem. Na onze start stormen we op de eerste bocht af. Verdomd, ik zit achter Burry. Opschuiven, kut kut kut. Als vijftiende, maar het kan ook vijfmiljardste zijn, kom ik door de eerste bocht. Ik zie vier Tandje Hoger-dwergjes een waaier trekken. Op plaats 2 breekt die waaier. Een dikke NWVG’er rijdt naar voren. Ik glip mee. Een opgefokte klepper van weleer drukt me aan de kant. Ik vloek, hij harder. Ik kan niet harder. Ik begin me zorgen te maken.

Tweede bocht. Te voorzichtig. Ik had net 10 plaatsen goed gemaakt, ik verlies er nu dus 15. Kut kut kut.

Hé, daar rijden wat mensen weg. Niet pannikeren nu. Blijven zitten. Die lange van Spaak rijdt het gaatje wel dicht. Hij zal nu wel gaan. Nu dan. Hij moet nu verdomme wel gaan, anders hoeft het niet meer. Hij gaat niet. Het hoeft niet meer.

Voordat ik verder mijmer over de martelgang van een uur in de mongolenwaaier kom ik weer bij zinnen. Er wappert iets wits door m’n blikveld. Ik vind mezelf terug voor het raam, in m’n eigen huiskamer. Het witte dat onbewust m’n aandacht trok blijkt een sneeuwvlok. Lap, we hebben het zitten. Ik check Twitter. Facebook. Refresh. Refresh. Kut.

De rest van de dag vul ik met een riant ontbijt, een riante lunch en een imposant diner van de snackbar. Tussendoor eet ik wat. We mogen gerust van een mislukte trainingsdag spreken.

Annen 1 2018, de koers die nooit zou zijn. Op naar Annen 2.