De Ronde

Ergens op een parkeerplaats, in een middelgrote stad, in het noorden van het land, op een doordeweekse dag. De avond valt en in het schemerlicht verzamelt zich een groep uitgelaten fietsers, hardrijders, wielrenners. Zojuist stonden ze elkaar naar het leven, maar nu blijken ze allemaal vrienden. Ze lachen, schreeuwen en wijzen naar elkaar. Het is donderdagavond, overmorgen is De Ronde en het belooft kutweer te worden. Dat levert zenuwachtig gestuiter op.

Als eerste druipen de Spaakbaarden af. Die gaan dus naar Spaak, waar ze op donderdag hamburgers eten, met gebakken aardappelen en vette mayo. Dat is geen probleem, want Spaakbaarden worden niet opgesteld in De Ronde. Oh wacht, er is een baard die wat langer blijft hangen. Hij helpt een renner die lek heeft gereden. Zo zijn ze. En dat vinden wij super.

Ondertussen is er onenigheid over de uitslag. En dat is belangrijk, want wie wint, krijgt een zak drop. Een Kannibaal, die dit voorjaar al vrijwel alle dropjes mee naar huis heeft genomen maakt aanspraak op de winst, maar de organiserende studenten zijn er flauw van en gunnen hem niks. Hij gaat naar huis met lege handen. Natuurlijk blijkt daar dat hij wel gewonnen heeft. Wij hopen dat hij zijn woede omzet in strijdlust bij De Ronde.

De NWVG lijkt met de voltallige selectie aanwezig. En zoals altijd hoor je ze boven iedereen uit. Het Superrrrmooi schalt over de parkeerplaats. Toch, in het midden is een oud-winnaar van de Ronde juist verbazend stil. Zijn team heeft de koers tactisch gereden en de NWVG-ers hebben beslag gelegd op de meeste ereplaatsen tussen de 20 en de 50. Daarmee doen ze het gemiddeld iets slechter dan de meestrijdende dames. Wij denken dat ze aan het sparen waren.

Vanavond was de derde plek voor Het Talent, dat even om zich heen kijkt, een babbeltje maakt en er dan vandoor scheurt. Vol gas. In zijn foeilelijke geel-en-blauwe pakje buigt hij zich sierlijk over zijn racestuurtje. Als hij op de pedalen gaat staan, is het even stil op de parkeerplaats. Nog een jaar of twee, dan mag hij zijn eerste Ronde rijden. Wij zijn vooral jaloers.

Langzaam volgen de meeste renners, dames en heren, het voorbeeld van de baarden en Het Talent. De studenten klappen de wedstrijdtafel op en smijten die achter in hun koersbak. De laatste achterblijvers worden steeds luider. Ergens staat een bodybuilder grappen te maken. Een Volvo scheurt weg. En een renner van Omega verlaat als laatste de parkeerplaats. Ooit werd hij regelmatig 10e, een eer die hij dit jaar keer op keer aan Karten moet laten.

Wat achterblijft is de verwachting. Terwijl de zon de hemel roze kleurt, weten wij dat het gaat regenen en waaien. Wij weten ook dat de winnaar van vorig jaar, dit jaar de Ronde van Vlaanderen gaat rijden. De Hoogmis van het Wielrennen. Dat is niet waar wij gespannen voor zijn, wij hebben het natuurlijk over de Ronde van Groningen. Dat is zoiets als de Gereformeerde Kerkdienst van het wielrennen.  Het is waaien, regen en smalle weggetjes. Met een klein verschil: een kerkdienst vinden wij kut, dit is fantastisch.