Een nieuw project

Maandag 10.30 uur, het begin van een hectische week. Vanavond ga ik me even lekker uitleven op m’n Tacx. Om de deceptie van Annen 1 weg te werken. Ik ben bezig met m’n emails, als een collega enthousiast op me af komt lopen. Ik schrik een beetje.

Haar fonkelende blauwe ogen, het golvende blonde haar, haar strakke rok, een mooie blouse. Ze is soignée, zonder dat ze wielrent. Dat is knap. En ja, dat is ze ook. Normaal ziet ze me nooit echt staan. Maar er is duidelijk iets veranderd.

“Ze gaan het doen!”, zegt ze, net iets te opgewekt. Ik zie bewondering in haar blik. Misschien bloos ik wat.
Natuurlijk weet ik direct waar ze over praat. Een groot project waar we al maanden aan werken en dat al een beetje opgegeven was. Dit kan heel, heel verstrekkende gevolgen hebben. Als dit doorgaat, nieuwe uitdaging, internationale samenwerking en vooral een nieuw salaris.

“En Erik zegt dat jij het mag trekken!” Nu word ik zelfs een beetje zenuwachtig. Erik is onze directeur. En als hij vindt dat ik het mag trekken, dan ben ik niet alleen de bedenker, maar ook een keer de projectleider. Dat is een nieuwe Specialized, of een setje Zipps, zonder dat ik daarvoor hoef te sparen. Het betekent reisjes naar Mallorca, om mezelf in vorm te trainen.

“De investeerder komt! En het hoofdkantoor gelooft er in. Zelfs Manon schuift aan bij de afspraak!” Manon is de eindbaas. Dit is echt fantastisch. Als ik bij Manon op het vizier kan komen, dan lijken de mogelijkheden eindeloos. Mijn collega plukt een niet bestaand pluisje van mijn schouder. Ze vraagt of ik net zo blij ben als zij. Ik lach wat onhandig.

“Alles gaat deze week nog geregeld worden. Als je er nu bij bent, kan het niet meer mis gaan.” Het voelt alsof ik de loterij heb gewonnen.

“Je moet er alleen wel een afspraak voor afzeggen.” Ik kijk haar vragend aan. “Ze komen donderdag, einde van de middag. In je agenda staat dat je dan een afspraak hebt. Met een of andere Gibcus of zoiets? Maar ja, je snapt dat je erbij moet zijn, anders schuift Erik iemand anders naar voren. Johan of zo.”

Ik vind Johan de grootste lul van het Nederlandse taalgebied. Johan is een keer vreemd gegaan met mijn vriendin – nou ja, inmiddels ex-vriendin. Hij heeft iets te veel gel in z’n haar, stinkt een klein beetje uit z’n mond en probeert mij altijd een voet dwars te zetten. Nog nooit heeft hij de rekening van de vrijmibo betaald. Maar goed, wat kan ik anders doen dan zuchtend zeggen:

“Oh, donderdagmiddag, nee daar kom ik echt niet onderuit. Laat Johan het maar doen.”