Over Annen II

Annen II werd gewonnen door een Spaakbaard. Als je niet beter zou weten, tenminste. Immers, de uitslag stond gewoon op papier. De Spaakbaard in kwestie is Robert Haaijema. Hij rijdt bij Spaak (of Cicli Basso, zoals het raceclubje daar heet). Hij heeft een baard. Tot dusver niet raars. Nou ja, heel veel rare dingen eigenlijk, maar we raken er wat aan gewend, die baarden en dat hippe enzo.

Eigenlijk was het een dag als alle anderen. De usual suspects waren present, de andere usual suspects afwezig. Het gehele Team Hekman / ZAES /AGU gaf forfait, want in dit soort koersen is niet de eeuwige glorie te verdienen die koersen als Dwars deur Diphoorn, De Fietsvierdaagse op de VAM-berg of de ronde van Kuttega met zich meebrengen. Laat staan dat het prijzengeld op dat astronomische niveau ligt. Begrijpelijk dus.

Burry stond wel te filmen en te roeptoeteren, uiteraard. Boelens was zijn eigen, serene zelf en straalde reeds ruim voor de start een ongenaakbaarheid uit die zeldzaam is. De jonge veulens van TH keken bleu en onbevangen de wereld in. CSG had een blik hardrijders opengetrokken dat zich bij voorbaat al stond te verheugen op een uurtje op kop sleuren. Kortom: niets anders dan anders.

Burry had zich voor de start opgeworpen als geluidsinstallatie. Dieuwke fluisterde de aanwijzingen in zijn kont, en het geluid kwam er aan de andere kant immens veel harder uit. Een lust voor het oog. En hulde.

Het waaide, dus na het startschot stormden we naar de eerste bocht, waarna alles op de kant ging en er wat mensen wegreden. Klinkt nog steeds erg bekend toch? Klopt. Maar nu de truc speciaal: Spaak ging de boel op grootste wijze flikken. Een reconstructie:

Om een en ander te visualiseren hebben we een extraspeciaal filmpje gemaakt.

1. Start. Het paarse rondje dat voorop rijdt is Steven Willemsen, Kannibaal-elite die vorig jaar nog bij Spaak reed. Hij start uiteraard in het elitepeloton en rijdt daarom ca een minuut voor het amateurpeloton.
2. Douwe rijdt lek, hij fixt de boel bij Breeland, maar laat uiteraard een rondje lopen.
3. Er rijdt een kopgroepje van 3 a 4 weg met twee Spaakbaarden, waaronder Robert. Knap werk.
4. Douwe besluit om in de kopgroep aan te sluiten in plaats van in het peloton. Bijzonder onsportief, als je het ons vraagt.
5. De 4 blijven het peloton een aantal ronden voor, waarvoor hulde.
6. Steven vindt het na een uurtje wel welletjes in het elitepeloton, zet zijn Garmin uit en besluit bij het uitzakken om zijn makkers in de kopgroep nog even flink te helpen en neemt het groepje de laatste driekwart ronde op sleeptouw.
7. De kopgroep blijft weg en Robert wint.

Tja, wat moeten we er van zeggen. Het is maar een trainingskoersje. Maar als we met z’n allen zo om gaan gaan kutten kunnen we net zo goed achteraf gewoon een uitslagje verzinnen. En zo’n Robert is vast een fijne vent, maar dit soort gepruts doet wel wat afbreuk aan de winst. Eigenlijk wel passend voor een ploegje dat wordt gesponsord door een Italiaans fietsenmerk: het lijkt heel wat, maar het stelt vrij weinig voor.

Resumé: niet meer doen, pikkies. Hulde voor de ontsnapping, hulde voor het idee (wielrenners moeten een beetje een klootzak zijn, en da’s gelukt), maar dit geflik staat nu in het collectieve geheugen van het peloton. En 1 keer is niet zo’n ramp, jeugdige onbezonnenheid enzo, maar 2 keer wordt vervelend.

Nou goed, op naar morgen. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!