Een party zonder gastenlijst

Ok, ok, opzet mislukt. Ergens op een glooiende weg, vlak buiten Zeijen ben ik donderdag ingehaald door zo’n gast in een knalrood pak, op een Cervélo. Ik staarde naar het hagelwitte CSG op zijn bovenlijf en wist dat mijn missie ten einde was. De gedegen voorbereiding had me niet het vurig gewenste Districtkampioenschap gebracht. Dat was voor mij een smetje, op een anders fantastische avond. Want jemig hee, laat het aan de tijdrijders over om een tijdrit te organiseren. En dan krijg je dus dit. WAT EEN AVOND.

We hebben hier wat zuur lopen doen. En (eerlijk is eerlijk) die CSG’ers ook een beetje proberen te helpen. De kans dat er dit jaar geen DK tijdrijden georganiseerd zou worden, was namelijk heel groot. Maar het ging door en zoals iedere renner uitkijkt naar een echt DK, zo kijken er ook een heleboel tijdrijders uit naar een DK tijdrijden. Ergens in dat proces heeft CSG besloten dat het niet een tijdritje moest worden, maar een tijdritfeestje.

Het weer zat mee. Een lekkere zwoele avond, met veel bezwete bovenlijven, in een lommerrijke Drentse omgeving. Je kan er zo een pornofilm van maken. En daar sta ik tussen. Ik heb net geparkeerd op een combinatie van een heus ‘Parc Fermé’ en een ouderwetse Brink. Het lokale café Hingstman heeft alle stoelen buiten gezet. Daar zitten toeschouwers, deelnemers, soigneurs en mannen-en-vrouwen-van door elkaar heen. Iedereen is druk. Alle inwoners van het dorp zijn komen kijken. Als norse Drenten spreken die elkaar normaal nooit, maar nu slaan ze op schouders, knuffelen buurvrouwen, en strelen elkaar zachtjes door hun haar.

Een kleine honderd auto’s, met een kleine honderd tacxen staan in de omgeving opgesteld. Daar zijn mensen aan het warmrijden, of juist uitfietsen. Tom Akkerman is een stralend middelpunt, iedereen komt hem even gedag zeggen. Dijkstra blijft er even staan en prutst wat met zijn fiets, Henrieke van Spaak waait even langs, Ronald Heringa knoopt een praatje aan, Wiwi doet een groet, Douwe de Vries (de schaatser) wuift vriendelijk. Ik beschouw het allemaal en knik ook maar naar Tom. Misschien is het toch wel niet zo’n rotzak, maar gewoon de jongen die het met iedereen kan vinden.

Dan loop ik naar het café. Dat zag er van een afstandje al vrolijk uit, maar van dichtbij is het een grote feesttent. Loopt Kraantje Pappie daar nou? En zie ik toekomstige profs rondfietsen? Er vinden huldigingen plaats. Langzaam worden de colaatjes ingeruild voor biertjes. Er is patat met echte fucking mayo (geen fritessaus dus). En er hangen uitslagen. De rondemister (dat blijkt Bram Kempkens!!1!) en rondemiss (Anne Dijkstra <3) helpen vakkundig onhandige tijdrijders op en van het podium. Prijswinnaars gaan weg met een medaille en een krentenwegge van bakker Fledderus uit, inderdaad, uit Zeijen. De speaker speakt, maar niet te gek. Het lijkt hier godverdomme wel een sprookje.

We spotten zelfs Dick Heuvelman. De Dick Heuvelman, die lachend bij de start alles in ogenschouw neemt, een biertje pakt en ziet dat het goed is.

Nadat alle renners gefinisht zijn, is het parcours binnen een uur weer hekvrij gemaakt. Vrijwilligers nemen de plek van deelnemers en dorpsbewoners in op het terras van Hingstman. Ik meng mij ertussen, mag even met Kievit en Hekman babbelen. Zie Berend Smilda op een fixie (fucking hipster) heen en weer racen tussen start en finish om uitslagen op tijd bij het podium te hebben. Ergens zie ik een lange stralende jonge vent blij zijn met dit feestje. Ik laat me vertellen dat het Tjibbe Hoogstins is – het brein achter de organisatie.

We vangen op dat er tijdrijders zijn die nooit meer ergens anders willen tijdrijden. Wij snappen dat wel.