Veendam

Kijk, dat er ergens een nieuw koersje opduikt juichen we natuurlijk van harte toe. En dat het dan ook nog uitstekend is geregeld is dat mooi meegenomen. Als het koersje dan óók nog in de Veenkoloniën is komen wij bijkans binnenbroeks klaar.

Als het parcours daarentegen godverdegodver nog geen kilometer lang is en er dan ook nog 5 bochten in zitten waarvan er twee terugdraaien ben je ons weer kwijt.

Maar goed, laten we het even positief houden. Het was mooi weer, er stonden een hoop trappelende renners aan de start. Er stonden hertjes middenin het parcours. Hartjes voor hertjes, want hertjes zijn lief. Er was ook een fontein. Fonteinen zijn mooi. Jammer van de kutbochten dus. Maar daar komen we zo op.

Eerst even de vriendelijke dame van de inschrijving. Vriendelijk, lief en knap. Hulde. We kunnen ons bovendien niet voorstellen dat zij dit kutparcours had verzonnen, dus extra punten.

Sorry. Positiever. Positiever.

Gezellig opstellen voor de start, op nummer. Mooi recht stuk trouwens, die finishstraat. Bijschrijvers achteraan. Direct kansloos dus. Maar goed, moeten ze maar eerder inschrijven.

Direct kansloos omdat je vooraf kon uittekenen waar men voor het eerst op de spreekwoordelijke bakkes zou gaan. Dat gebeurde, met een breuk in het peloton als gevolg. Twee groepen. De besten achter de breuk harkten nog terug, de gewonen smurfen en krabbers waren kansloos.

In de eerste groep reed Jan Terpstra na een tijdje weg. Doet ‘ie vaker in zo’n criterium, vaak rijdt ‘ ie dan heel hard en dat houd ‘ie ook lang vol. Hij rijd zo hard dat je het laagvliegen zou kunnen noemen, maar dat doen we niet omdat:

1. Die grap al éénmiljoenmiljard keer eerder is gemaakt vrezen we. Jan Terpstra is namelijk piloot en dan ligt zoiets gewoon nogal voor de hand.
2. Hij niet echt vliegt, want hij blijft immers eigenlijk vrijwel constant aan de grond.

Nou goed, daarom dus. Jan (naar eigen zeggen 80 kilo pure spiermassa) bleef dit keer weg, wat een sterk nummer is. Team Hekman stopte daarachter schitterend af. Schitterend, als je van afstoppen houdt. Gruwelijk irritant als je het gaatje probeert te dichten. Maar goed, ook dat is koers. Het was nog lang niet zo irritant als die kuttige grafbochten die in het parcours lagen. Maar dat kan ook bijna niet.

In de tweede groep leefde eerst nog de hoop dat de aansluiting wel gemaakt zou kunnen worden, maar die hoop vervloog ronde voor ronde. Er werd natuurlijk hier en daar nog wel gewoon gevallen in die kutbochten. Dat bleef.

Die groep werd gedubbeld, sloot aan en mocht wat ronden later afsprinten. Weer een middag naar de kloten.

Het verdict? Een nieuwe wedstrijd op de amateurkalender is fantastisch. Criteriums zijn in principe ook prima, dus ook daar geen klachten over. Maar je kan ook te ver gaan.

Klein verbeterpuntje dus voor volgend jaar. Want we hopen van ganser harte dat er een volgende editie komt. Een bochtje minder, een paar 100 meter meer. Kan best, ook daar. Hartjes voor de Stormvogels!