Mijn brief aan Bram

Lieve Bram,

Ik had al meerdere malen tegen je gekoerst. In een winderig regenachtig Middelstum, een winderig en regenachtig Ekehaar en een zonovergoten Blauwhuis. Blauwhuis notabene, godvergeten schijtdorpje in een provincie vol nationalistische brabbelaars.

Daar in Blauwhuis verwees je mijn chasse patat, die ik vol trots inzette met de gedachte dat ik ook enigzins fietsen kon, met een pfff en een lachje naar de prullenbak. Pijnlijk, maar ik werd direct met beide voeten op de grond gezet. Ik heb nog altijd slechte enkels van die klap.

Maar Bram, beste Bram, het was in Annen. Het Districtskampioenschap 2012 ofzoiets. De data doet er niet toe. De gebeurtenissen van die dag staan in mijn geheugen gegrift.

Het Districtskampioenschap bij de Sportklasse werd die keer verreden op een omloop in Annen. Hoofdstad van het Noordelijk cyclisme. Althans, die dag dan. Ik voelde me ’s ochtends al goed, sterk, veerkracht in de benen. Ik had voor het eerst in mijn prille wielercarriere enigszins serieus getraind. Naja, getraind. Ik had wat meer kloterige pielrondjes gevuld met bordjessprints gereden dan andere jaren. Desalniettemin wist ik dat het goed zat. Wij hadden met de ploeg afgesproken om als een geoliede machine te koersen, kopgroepjes beschermen waar iemand van ons bij zat. En meespringen met CSG. In onze ogen de grote kanshebbers in Annen. Lukte dit niet, dan alles op een sprint voor Bax. Hij had immers Marco Bergman eens geklopt tijdens een toertochtje van TH. En hij werd derde in de ICW Eelde. Belangrijker nog, reed hij daar het karretje van Jan Oolders vakkundig in de poep. Dus vonden we dat hij een serieuze kans maakte.

Daar Bram, aan de start. Met je zilveren manen glinsterend in de zon. Werd ik geconfronteerd met echte klasse. Nooit had ik stil gestaan bij het feit dat de dames aan de dranghekken, die van het type Viva en Margriet, daar niet stonden om hun mannen of zoons aan te moedigen. Maar dat ze daar langs de kant stonden voor jou, om een glimp op te mogen vangen van gebeitelde bronzen kuiten en een prodent glimlach waar Sander Pijpers jaloers op zou zijn.

De eerste ronde liep alles gesmeerd, de eerste strubbeling met een CSG-er was een feit. Hij probeerde me van de fiets te druwen omdat ik mn benen op kop stilhield. “Mooizo” dacht ik hardop, op frustratie is het moeilijk koersen. Ik trok op de klinkerstraat achterop het parcours een vol door en hoorde mijn ploeggenoot schelden; “Godverdomme Veen, doe even normaal”. Die stond ook op scherp dus. Kon nog een mooie koers worden. Vlak voor het einde van de eerste doorkomst was er een kleine valpartij in een bocht naar links waardoor een aantal renners direct kansloos was voor enige noemenswaardige uitslag. In gestrekte draf reden we voor de eerste keer de finish over. Kwijlende dames van middelbare leeftijd scandeerden je naam. Ik zat in het wiel van één of andere WSV Emmen renner toen het heel even stil viel. Als echte klasbak profiteerde je van het moment en sprong weg. Direct kreeg je een andere CSG-er mee en sprongen er twee uit mijn team mee. de kopgroep werd nog aangevuld met een knulletje van TH, en zijn ploeggenoot met de meest pornobruine benen die het peloton ooit gezien heeft. De twee eenlingen die aansloten waren bij voorbaat kansloos.

Ik lachte in mijn vuistje Bram, en niet vanwege mijn twee ploegmaats die mee zaten. Nee, eindelijk zou er een renner met enige flair op het podium staan. Zoveel was zeker.

Samen met Akkerman en twee Hipster CSG-ers heb ik een volle ronde afgestopt en was het gat geslagen. De rest is geschiedenis. Hoe het in die kopgroep gelopen is maakt niet uit. Het enige dat telt is jouw fameuze eindsprint. Zo indrukwekkend won je, dat ik niet eens meer weet wie er naast je op het podium dulde. Die twee renners waren meer accessoires dan podiumkandidaten. Die twee ploegmaats van me waren zo van slag dat ze beide hun fiets aan de wilgen gehangen hebben. De één brouwt nu biertjes die andere doet iets met vlinders ofzo. Hun falen kon mij echter geen reet schelen. Deze koers had een winnaar gekregen waar ze bij de KNWU nu nog natte dromen van krijgen.

Maar Bram, lieve lieve Bram. Wat is er daarna met je gebeurd? Je kreeg het enigzins hoog in je bolletje en dacht het amateur peloton je wil op kunnen leggen. Roemloos en zonder glans reed jij de daaropvolgende seizoenen je rondjes tussen de échte mannen. Je zilveren manen mat en grauw. Ver verstopt onder een spuglelijke aerohelm. Ik vermoed dat toen jouw Cervelo S2 doormidden brak tijdens een schijtkoersje op de Meerdijck in Emmen, je moraal voorgoed geknakt is.

Deze winter kwam ik je ineens tegen op een crosser en mtb. Probeerde je nog wat toerders pijn te doen tijdens koude grauwe veldtoertochtjes. Te weinig elan voor een renner van jouw caliber.

Bram, alsjeblieft doe mij en de wielerwereld een gunst. Doe een klein stapje terug. Meng je weer tussen de mannen zonder talent en met te weinig tijd of inzet om serieus te trainen. Neem weer een sportklasse licentie. Rij die knulletjes van TandjeHoger weer de vernieling in! Neem de CSG trein onder je hoede en rij weer lekker achter elkaar aan als er één van jullie per ongeluk in de kopgroep beland! Alsjeblieft Bram, laat de kortpittig kapsel dames weer wenen van geluk als je ze een blik waardig hebt gegund.

Alsjeblieft, doe het voor mij!