Henk is een amateur

Amateur. Da’s Frans. Betekent ‘liefhebber’. Als je een amateur bent, dan ben je dus een liefhebber. Een ‘liefhebber van’ zelfs. Voor ons wielrenners kunnen jullie ‘m natuurlijk allemaal wel inkoppen. We zitten niet 5 tot 10 uur per week op de fiets omdat we daar zo vorstelijk voor betaald worden of omdat onze sponsorcontracten zo ongelooflijk dik zijn. Behalve die van Burry dan, maar er zijn er maar weinigen die het het combineren van twee liefhebberijen kunnen samenvatten als baan. Doet-ie goed, die Bur.

Verder vooral veel mislukte weekenden, spierpijn, schaafwonden, botbreuken en veel meer kapot materiaal dan de NTFU-verzekering wil vergoeden. Alleen omdat we het spelletje wielrennen allemaal zo verdomde liefhebben. Daarom is dit stuk een ode aan Henk. Henk Hulzebos. Uit Assen. Henk is ook zo’n liefhebber. Een veel geziene gast op de noordelijke ICW’s op de weg maar vooral ook in het veld. Bij het DK Tijdrijden zagen we hem zelfs (mét opzetstuur) starten in de funklasse. Omdat ook Henk een liefhebber is. En daar moet Henk het ook vooral van hebben, van dat liefhebben. Want hard gaat Henk niet echt.

Maar liefhebber, dus doorfietsen. We moesten wel elke ronde die klotebult op (met een kleine hartaanval op de trap), dus Henk: 2, de rest 6. Trimunt? Zelfde liedje. Elke twee ronden reden we Henk achterop. Goddank zie je ‘m door de bomen al van ver, dus dan kun je je inhaalactie een beetje timen. Of het is zijn zoon, die rijdt met dezelfde kleding en net iets harder dan zijn vader. Ze weten inmiddels wel hoe ze uit de weg moeten gaan bij een klimmetje, want liefhebber, dus anderen in de weg rijden kan natuurlijk niet. Henk 4, de winnaar 9. Coevorden? Idem dito. Ronostrand? Ook daar was Henk de fietsende hindernis. Gelukkig hoefde je ‘m niet te bunnyhoppen. Maar vinden we dat dan erg? Natuurlijk niet. Zelfs niet als we even van de fiets moeten omdat Henk in de weg ligt. Want hartjes Henk. 4

Henk is de belichaming van alles dat het amateurwielrennen zo mooi en zinloos maakt. Jezelf een uur lang in de kou op het rooster leggen in de wetenschap dat je nooit zal winnen. Dat je uiteindelijk ergens halverwege het A4’tje van Dieuwke bungelt en dat je blij mag zijn als je uiteindelijk top 10 bereikt in het eindklassement (al is dat dan alleen maar omdat je aan meer crossjes bent gestart dan de échte goeien). Henk weet dat. Henk weet zelfs dat hij bijna altijd onderaan staat, maar uiteindelijk wel keurig top 10 in de einduitslag staat. Omdat Henk er altijd is. Omdat Henk nooit afstapt. Omdat Henk een liefhebber is. Een fucking amateur.