What happens in Bunne, stays in Bunne

We fietsen hier in het noorden alweer een tijdje in de rondte alsof er niks aan de hand is. De koersagenda zit rammend vol met criteriums en omloopjes en nu de Cycling-Buffels-DeKoers-aka-Jumbo-Visma-Ready2Race zich tegen het organiseren van leuke omloopjes is beginnen aan te bemoeien valt er zelfs weer meer te winnen dan die obligate speelgoedtrekker bij Omloop Folsgare. (een Jumbo Visma bidon). En christus te paard, wat hebben we je gemist, peloton. Een hele godvergeten lockdownwinter lang in je eentje. In je eentje op je fiets, op de tacx, mountainbike, schaats, hardloopschoen, brommer, step, vriendin, vriend… We begonnen van de weeromstuit al bijna in onze voorbanden te snijden, zo klaar waren we met deze kutwinter. Voor de Don Quijotes onder ons (niet zelden rijdend in het roze) waren de coronaregels facultatief. De rest werd daar dan weer giftig over want asociaal en niet solidair, maar goddank mogen we elkaar nu weer verrot schelden vanwege het onderdoor komen in een bocht of het snokken in een waaier. Toch net even wat gezelliger. Peter Merx en Wieger van der Wier zijn in het echt ook leuker dan online. (dikker ook de laatste tijd, maar dat geheel terzijde)

Wat begon als voorzichtige rondjes op een tranentrekkend duf parcours in Assen, groeide voorzichtig uit tot meer: Meerdijk, Kalverdijkje, Corpus… Voor we het wisten was De Kannibaal een koers in godbetert Steenbergen aan het organiseren (vind maar eens een vrijwilliger bij die eigenheimers), konden we ineens in Winsum en Usquert rondjes rijden en bleek zelfs de Meerdaagse uit het rusthuis gekropen te zijn (en haar vrijwilligers blijkbaar ook). Zelfs de tijdrijders mochten de nieuwe afsluitdijk eens testen (waarom iemand met het blog “Cycling the Afsluitdijk” er dan weer niet was, was ons een raadsel). Het enige droevige is dat onze Koninklijke wielerbond in 1,5 jaar nog steeds geen oplossing voor het gebrek aan politiemotoren en verkeersregelaars heeft gevonden en dat we dus de ene na de andere klassieker zichzelf zagen annuleren.

Maar ach, die elites moeten toch ook iets te janken hebben.

Hoe dan ook, we voelen ons weer renner. En dat is maar goed ook, want in Langelo en Bunne konden de B-artiesten van het noordelijke amateurpeloton vorige week weer mooi de degens kruisen. En daar willen we het even over hebben. Over die twee koersjes. Want er gebeurden daar mooie dingen en er lagen verrassende parallellen.

GP Langelo, thuiskoers van WV De Kannibaal, dat clubje eigenheimers uit Peize dus. In het verre verleden een wekelijkse afspraak, maar nu vanwege ‘vergunnings’, nurkse boeren en gebrek aan vrijwilligers (vrije wil is sowieso een relatief onbekend begrip daar) gereduceerd tot een handvol afspraken in het jaar. Evengoed: toprondje. Starten op een boerenerf, eindigen bij een Roundup-aftankhok. Mooier kan het niet. Gerke van Dekken in zijn Volvo voor je snufferd, Peter Vegter met een bel. Een streep, een rugnummer, en dat is het wel. Ok, iets minder geweldig rondje als de gemeente Noordenveld besluit om een miljoenmiljard kilo split uit te rijden daags voor de wedstrijd, maar er bestaan blijkbaar ook bezems in Peize. Hartjes dus.

Ontstellend grappig vinden we dat de thuisclub in Langelo steevast achter de feiten aan rijdt. Áls ze dan een keer in groten getale komen opdraven -zeg met 10 man aan de start- missen ze vaak nog steeds het podium. Behalve toen Evert Jan Veldkamp nog in het oranje reed, maar die jongen heeft alleen aankomen tot een kunst verheven. Heeft-ie geen teamgenoten voor nodig. Mede daarom (maar misschien ook vanwege het criterium in Winsum op diezelfde woensdagavond) stonden alle aanwezige Merckx-fanboys vrolijk in de B-groep. Patron Stef Jonker ‘moest nog aan de vorm werken’, Arjen Reinsma ‘moest nog aan de moraal werken’, Albert Schurer ‘moest nog werken’ en Jan-Wessel Hovingh had geen zin om in zijn eentje naar de taffes gereden te worden bij de A’s: ‘ik win daar toch nooit wat’.

Dan de andere twee grote collectieven bij de B’s: CSG en Cycling Buffels. Kortom, het grote wit-uit-de-ogen kijken kon beginnen. Met andere woorden: hoe zorgen we er voor dat die gasten van CSG zichzelf allemaal oproken voor half koers? Voor wie dat nog niet weet, dat is een heel leuk spelletje: CSG’ers rijden namelijk altijd. Vooral als er geen reden voor is. Heeft iets te maken met tijdrijden denken we. Ook zo zinloos. Geef ze een kansloze vlucht, een kopgroepje vol krabbers, een tussensprint die niks oplevert: zinloos boren is het devies. En dat is ook precies wat er gebeurde. Bij toerbeurt ontsnappingspogingen van Kannibalen en Cycling Buffels en toen de mannen in het rood allemaal moe waren viel de slag: Hamstra, Hovingh, Schurer en Sunder kozen het hazenpad. Extreem grappig detail was ook dat CSG’er Ruud Sunder ( wat zit die man toch geil op de fiets) vervolgens de benen niet had maar dat niet wilde toegeven en zijn teamgenoten zeker een ronde in de waan hield dat hij erbij zat. Maar hij zat er vooral achter. De uitkomst was vervolgens eentje uit het boekje: De Beul uit Bakkeveen werd in een zetel naar de meet gebracht en Hamstra moest het doen met een tweede stek. Hadden we niet verwacht. Tactiek en strategie is nou niet echt iets waar ze in Peize per sé veel kaas van hebben gegeten. Hulde, knakkers.

Dat ze van tactiek en strategie inderdaad echt geen kaas hebben gegeten bewezen ze gelukkig de zondag daarop bij de Omloop van de Melkfabriek in Bunne: Melkfabriek, kroeg, klinkers, slecht asfalt, rare bochtjes, koeien, publiek, alles. We kunnen wel janken, zo mooi. Dit keer was het de eer aan CSG (die wél heel goed zijn in vrijwilligers, want regels, systemen en represailles) en samen met de mensen van Ready2Race (hartjes) maakten ze er een fantastisch koersje van. Fijn weer een paar extra klasses zodat de mindere goden ook eens een bidon kunnen winnen en niet eens heel slecht weer. Prima te doen, zelfs.

Bij de 2e klasse de usual suspects: Hovingh, Hamstra, Sunder en nog een rits Kannibaals, Buffels en CSG’ers. Albert Schurer mocht niet koersen want jarig ofzo, maar in plaats van Albert stond Jeroen Heijne (Grote Heijne) en – geloof het of niet – ‘Yoko’ Onno Voerman aan de start. Sterke opstellings mannen. En ohja. Hekman. Godverdomme Jan Hekman. Afijn, na de neutralisatie konden we los, en eigenlijk was het lang een herhaling van Langelo: bij toerbeurt reed er iemand weg en dan ging er een CSG’er achteraan. Jan-Willem Bolderdijk had zijn brommer ingeslikt en er was een CSG’er die niemand kende (ook de CSG’ers zelf niet) die het nodig vond om zelf een ronde lang voor de meute uit te rijden. Tot zover niks nieuws. Voerman moest er duidelijk weer even inkomen, want een wegrijdende Reinsma help je niet door het peloton naar ‘m toe te rijden, maar soît: kan de beste overkomen. Weer leek half koers de slag te vallen met het vaste gezelschap: Hovingh en Hamstra ontketenden hun duivels en dit keer zat Jeroen Heijne en de CSG’er-zonder-naam mee. Kruis erover.

Zou je denken.

Want er moet bij zo’n koers ook wat te lachen vallen voor het publiek. En Jan Hekman moet de sprint winnen. En dat is dus ook precies wat er gebeurde: één Kannibaal kreeg blijkbaar kortsluiting in de bovenkamer en dacht dat hard op kop van het peloton rijden ook afstoppen was. En zo geschiedde: twee rondes lang keihard afstoppen totdat het gat tot de kopgroep zo klein was een TH’er en een dikke BEAT’er de oversteek konden maken en de ontsnapping bijgehaald was. Hilariteit alom, zeker toen Jan Hekman ook nog eens de pelotonsprint won en De Kannibaal het moest doen met plaats 4 en 6. Het schijnt nog lang onrustig geweest te zijn op de groepsapp. Bedankt knakkers.

Rest ons te zeggen dat Berend Slagter in beide koersjes de bloemen pakte (of nou ja, een bidon) bij de A’s/H1 en dat dat allemaal wel HEEL TOEVALLIG IS gezien het feit dat hij ook net een nieuwe Cannondale onder de kont heeft. Zullen we met zijn allen #brommerberend dit weekend trending maken? Misschien wint-ie het OGK ook nog.