Wie is Sanne!?

“Sanne, wie is Sanne!” schreeuwt mijn vrouw tegen mij. Terwijl ik slaapdronken in mijn ogen wrijf, mompel ik iets over fietsen en dodelijke dijen. Als haar platte hand tegen mijn wang slaat ben ik definitief uit dromenland. Terwijl ze woest de slaapkamer uitloopt en stampvoetend de trap afgaat roep ik haar na: “Het is niet wat je denkt” Wetende dat het aan dovemans oren gericht is, besluit ik te gaan douchen.


Ik snap haar ook wel. Weet zij veel dat ik niet droomde van een rijdende Sanne op mij, maar een Sanne in mijn wiel tijdens de Veldslag van Norg. We hebben het hier namelijk over Sanne Bouwmeester, die zich sinds kort wielrenster van beroep mag noemen. Als zeer beperkte maar gepassioneerde wielrenner, die nooit in de buurt van een podium kan komen, ben je toch op zoek naar doelen. De mijne is: voor Sanne eindigen. Op Corpus, MTB cyclo’s enz. En nu ze een profcontract heeft getekend draait ze straks mee in een ander circus, waarin we nog zelden de degens zullen kruisen. Maar aankomende zaterdag is mijn laatste kans tijdens de Velodroom Veldslag van Norg. En daar heb ik mijn zinnen volledig op gezet.
Daarna zal ze ‘ons’ verlaten. En hopelijk tot grote hoogte stijgen. Ik zie voor haar een zelfde scenario als Annemiek van Vleuten die vroeger ook studentikoos in de kroeg omhing en vervolgens een indrukwekkend palmares bij elkaar fietste. Sanne is verplicht aan zichzelf en aan haar Schepper die haar zegende met haar talent, om dit nu te gaan benutten.


Ik hoop en verwacht dat ze het gaat doen en de ruimte gaat opvullen die Anna en Marianne achterlaten. Voor haarzelf maar ook een beetje voor mezelf. Zodat ik mezelf voor kan houden dat als ik vrouw zou zijn geweest ik ook prof had kunnen worden en later tegen mijn kinderen kan zeggen: Daar ben ik bij de Veldslag van Norg in 2021 nog voor geëindigd.
Maar ik vrees het ergste, want terwijl ik de kraan van de douche dichtdraai hoor ik mijn vrouw naar boven schreeuwen: “jij slaapt deze week op de bank!”.