Toch stiekem niet de finale

Goed, wij zijn ook niet altijd even goed geïnformeerd. De finale van Ready2Race in Zuidlaren was dus niet de finale, want zondag is er gewoon weer koers. Rondjes op Corpus, maar dan andersom. Snel even pootje-over-de-andere-kant op oefenen.

In Zuidlaren was het natuurlijk gewoon kut. Natuurlijk, het rondje lag schitterend in dat pittoreske brinkdorp. Een beetje klinkers, een beetje asfalt, wat technisch geouwehoer met wat terugdraaiers. Natuurlijk, de entourage was geweldig. Ready2Race verdient echt een gigantische pluim voor de professionaliteit, vriendelijkheid en kundigheid waarmee deze wedstrijden worden georganiseerd. En natuurlijk, de verschillende koersen kenden schitterende winnaars.

Steven Willemsen, een pedaleur de charme van heb ik jou daar, wint de hoofdklasse. Altijd aanvallend, altijd eloquent. De koers bestond uit een klein peloton dat spartelend werd achtergelaten door Erik Hagting en bovengenoemde. Nadat dit duo het een gat van 30 seconden bij elkaar had gefietst deelde Willemsen een dusdanig harde (en ongetwijfeld zeer beleefde) genadeklap uit die aan de andere kant van het parcours nog te horen was. Solo winnen in het enige mooie Spaak-tenue dat we kennen: hulde.

Bertelt Braaksma (online bijnaam: Barfsma) wint de eerste klasse met overmacht. Qua uiterlijk een beetje bootleg-VDP, maar daarom niet minder geil. De kopgroep zal vol met usual suspects, zagen we. Na een jammerlijke lekke band van Arjan Elferink waren de kansen voor de Hekmannen verkeken, de éminence grise (of rose, zo u wilt) van de equipe spurtte zelf naar een verdienstelijke 7e plek. Blijft toch de vraag hangen: wat had een goede Harko Kievit gekund op dit parcours?

In de tweede klasse won Jan-Willem Bolderdijk, een tijdritgekkie van CSG die wonderbaarlijk genoeg overeind bleef op dit rondje. Sanne Bouwmeester wordt trouwens derde, en wat is het vet dat mannen en vrouwen in deze klasse mooi door elkaar rijden. Kan dus gewoon harstikke prima en levert een mooie koers op. Over tijdrijders gesproken: Jan-Wessel Hovingh wordt vierde, mét val en dat is raar en knap. Ons advies: naast het reeds gemonteerde kinderstuur nu gewoon full-option gaan en die zijwielen er ook gewoon onder schroeven.

In de rest van de koersen brak iemand z’n elleboog, won Dorus Heijen, reden er 5 mannen en vrouwen samen en dat was het wel zo’n beetje.

Klinkt top, denk je nu. Waarom zeiden jullie dan dat het kut was? Nou, HEB JE DAT RONDJE ZELF WEL EENS GEREDEN, LUL!? Elke ronde weer he-le-maal naar kutgraftyfus in die gehaktmolen uit de koker van Steven Hamstra en trawanten. Remmen, optrekken, wind tegen, terugdraaier, klinkers, stoepje. Binnen twee ronden lag het hele peloton op apegapen, na 10 ronden was een kwart afgestapt en die dikke Zundapp van een #brommerberend keek de hele koers zo scheel dat hij met z’n rechteroog in z’n linkerachterzakje kon kijken.

Maar goed, soms is kut gewoon hartstikke lekker. Voelen dat je leeft. Voelen dat je bijna niet meer leeft. Voelen dat je elleboog ook de andere kant op kan. Voelen dat je sterker bent dat de rest. Voelen dat een kinderstuur op een kinderfiets hoort. Als we dit rondje nooit meer hoeven te rijden is het ook goed, maar het was een prachtige kuttoevoeging aan de R2R-kalender. Met dank aan die kut-Buffels. En Tim Weerkamp voor supermooie foto’s.