De 3e Omloop van de Bronneger Bult

Je hebt mensen die zichzelf makkelijk de put in praten. Niet deze jongen. Geef mij een strohalm en ik grijp ‘m met beide handen vast. Een ontzettend handige eigenschap voor een matig getalenteerde renner als ik. Wat moet je anders als je elke koers op respectabele afstand van het podium je emotionele wonden likt. Het positivisme is dan een reddingsboei in donkere dagen.

Bij de inschrijving werp ik een blik op de inschrijflijst. Ah, mooi! Er staan maar 4 AGU-renners op de lijst, dat hadden er ook 6 kunnen zijn. Ik schuif mooi twee plekjes op naar boven. Er staat ook een Bouwe op de lijst, en dat komt mooi uit, want met zo’n voornaam kan je natuurlijk niet fietsen dus dat levert weer mooi een plekje op.

Zeer kundig schrijven de Omega-vrijwiligers mij in, daarbij joviaal bijgestaan door ondergetekende. Het humeur verbetert aanzienlijk als ik de kans krijg een vrijwillige bijdrage te doen aan de koers. Zo’n koers verdient dat, dus een half dagloon vindt zijn weg naar de portemonnee van Gert de Veen of een van z’n broers. Iemand van Omega in ieder geval, die er vast iets uiterst fantastisch mee gaat doen. Mijn startnummer verschilt maar twee cijfers met mijn geluksgetal, dus de dag kan nu al niet meer stuk. Het nummer gaat in de jaszak, een slechte kop koffie (maar wel lekker goedkoop!) geeft de gemoedstoestand nog een extra drukker en fluitend loop ik naar buiten.

Ik weet nog net een huppel te onderdrukken als ik zie dat het begint te regenen. Lekker, da’s namelijk hartstikke goed voor de tuin. Bovendien ruikt het altijd zo lekker als het net geregend heeft. En o ja, de helft van het peloton heeft de strijd bij deze eerste druppen al opgegeven. Terug bij de auto probeer ik de gedoodverfde winnaar nog wat moed in te praten. Het zal vandaag ook vast wel weer lukken, ondanks de regen. Ook de andere grote kanshebber krijgt een bemoedigende peptalk, we moeten het tenslotte wel leuk houden met z’n allen.

Wielen in de fiets, lekker weinig lucht in de banden en zo laat mogelijk naar de start. Infietsen is altijd hartstikke gezellig, maar elke kilometer die ik nu niet fiets scheelt straks weer. Daar doen we dus niet aan. Ah, het begint nog iets harder te regenen. Blij dat ik m’n bril niet op heb gedaan!

Aan de startlijn begluur ik de concurrentie. Kijk, een te dikke renner in een groen pak! Gaaf, daar zal ik dus wel voor eindigen. In een groen pak is het moeilijk winnen en te dik zijn helpt al helemaal niet. Ah, en die daar is veel te dun. Het regent, dus die krijgt het straks veel te koud om nog een beetje fatsoenlijk te fietsen. Compleet Tandje Hoger zit in Spanje herinner ik me opeens, en rustig fantaserend ben ik nog voordat we zijn gestart een plek of 30 naar boven opgeschoven.

De start, geneutraliseerd achter de auto. In deze koers eigenlijk wel zo eerlijk, want het is een prutsbochtje zo net na de streep. Ik probeer zoveel mogelijk mensen een prettige wedstrijd te wensen en schiet dan zelf ook in gang. Naar beneden, daar komt mijn gewicht mooi van pas! In gedachten valt iedereen onder de 80 kilo af voor de winst. Klinkers! Alleen echte mannen rijden makkelijk over de klinkers. Compleet Cicli Basso kan vast gaan douchen, lijkt me. Ah, een lopende klim! Net is voor mannen met vermogen, zoals ik, bijvoorbeeld. Ook de plakkers (dus de criteriumkoningen) zijn nu eigenlijk volledig kansloos, en na een paar rondjes lijkt me dat een top 5 klassering mij eigenlijk niet meer kan ontgaan.

Plots rollen we over de streep terwijl de speaker extatisch een naam exclameert. Het klinkt als de naam van de winnaar, maar gek genoeg helemaal niet als mijn naam. Voor de zekerheid rijd ik nog even een rondje uit, kunnen ze in de jurybus mooi de uitslag nog even corrigeren zodat ik straks op het hoogste trappetje kan gaan staan. Met zoveel randvoorwaarden in mijn voordeel kon (en kan!) de winst mij eigenlijk niet meer ontgaan.

Ook een ronde later blijft de jury bij haar beslissing. Voor mij hebben een plaats in de middenmoot bedacht. Ach, niets aan te doen. Ook wel mooi, eigenlijk. Als ik goed kijk staan er net iets meer mensen onder me dan er boven me staan! Er komt vast een volgende koers waar ik geknipt voor ben, en de rest totaal niet.

Oh, en de winnaar? Een te dikke renner in een groen pak, natuurlijk.